sa: 16.16 uykudan yeni uyanmış ruh hali..

Pusulasını kaybetmiş denizci gibiyim sanki,ya da kendimi öyle görmek istiyorum bilmiyorum.
Böyle denizin ortasında kendimi bi o yana atıyorum bi bu yana..
Hani şarkıda diyo ya "bi tek sen eksiksin işim gücüm herşeyim tamam" diye..
Hah ben o eksiği hiç bi zaman tastamam edemiicem.
Bööle içimden coşkuyla bağırmak oynayıp zıplamak geliyo falan,ulan diyorum ne iş ? nası yani?
Anlıcan ben kendimi bile tanımıyorum artık,nerde o eski ben!
Sonunu düşünmeden okyanuslara bırakan ben...
Hem de dibi karanlık okyanuslara..
Belki diyorum artık öyle karanlık değildir ama insanın yaşadıkları öyle lanet olası bi noktada karşısına çıkıyo ki,sen bile ağzı açık ayran budalası gibi kalakalıyosun.
Ulan diyosun aklıma gelmezken tam olacak iş miydi falan.
Oysaki gelen o değil ki,senin o hale gelmene sebep unsurlar falan..
Neyse,ben normal diilim elbette hayatımın da normal olmasını beklemiyorum.
Ama artık nolur! Huzurlu bi hayat istiyorum.
Yeter ki kimse olmasın hayatımda,hani ben böyle de iyiyim diyebileyim..
Kaldı ki iyiyim ama insan istemez mi derdini sevincini paylaşıcak biri falan ne bileyim..
Kendime kırgınım,kızgınım...
Bilmiyorum...