çakma prens'e :)

Hani herşeyin bittiği,nefesinin kesildiği,hayatın sonu geldiğini hissettiğin noktada bir el uzanır eline önce tutmak istemezsin çekinirsin ürkersin...
Kimi zaman yalnızlık daha cazip gelir insana ama nafile,direnemezsin.
Belki de öylesine diye başladığın yolculuğa ölesiye dersin,kim bilir...
Önceleri imkansız gördüğün şeylerin ancak istersen imkanlanabileceğini bilirsin,
aklına geldiğinde yüzünde bi tebessüm olur istemeden,
kırk yılda bir eline aldığın telefon bile anlam kazanır eğer onunla konuşuyorsan,
asla diye direttiğin her ne varsa bir anda lügatından silinir gider,
kendi kendine güldüğünü görenler aslında sebebin onun varlığı olduğunu bilmeden deli zanneder belki de,
yediğin yemekten içtiğin suya kadar anlam yüklersin hayatında onunla ilerleyen ne varsa,
farklı yerlerde aynı şeyi düşünürsün kimi zaman da,
geleceği günleri sayarken bir hayli özlediğini hissedersin...
özlerken seversin en çok da,
günler ay olur uzar uzar uzar
sonra bir gün
o gün gelir
kurbaga prens olur :)
belki de hepsi,
aşktan işte...