yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar bahçe..

Bir durgunluk bir rehavettir gidiyor.Son bi kaç haftadır hiç bir ekşın ya da atraksiyon falan da olduğu yok zaten. Bildiğin emekli modelinde takılıyorum bu sıralar. Ha bi de fil gibi çikolata tüketiyorum, kış depresyonu mudur nedir eğer kurtulamazsam fil kelimesi yalnızca benzetme olarak kalmayacak...
Yani öyle bir ruh hali ki kuzenimin kayınvalidesiyle oturmak bi yana sohbet edecek konu bile bulabiliyoruz. Müthiş bir aile saadeti.

Şaka maka etrafımda bi tane yalnız hatun kalmadı, hepsi ya nişanlandı ya birini buldu ya sözlendi ya bayramdan sonra istemeye geliyorlar falan fistan, gün geçmiyor ki bi mutluluk haberi almayayım. Yani bu durumun canımı sıkmasına mı yanayım en yakın arkadaşlarımdan birinin de haftaya olan isteme merasimine mi yoksa kuzenimin yaza kadar evlenecek olmasına mı? Ha bu arada; o hikayede adı geçen bedevi de memnuniyetle ben olabilirim.
Yani bu sıralar tam olarak, anne bizim neden püskevitimiz yok modundayım. Birini istediğimden değil öyle şımarıklığına. Evde kalmışım da bilmem ne, yok deve!
Neyse konumuz bu değil tabi, bu yılı bi türlü sevemedim. Nerde kaza bela uğursuzluk ayrılık hüzün varsa hepsi yakama yapıştı. Bari köprüden önce son çıkış gibi kalan son bi buçuk ayında bi güzellik yapsın şu 2011 dicem ama, beyhude...
Bu arada hala uzaklardan bir ses yok, kendisi için endişelenmiyor gibi gözüksem de çaktırmıyorum.
Bir sükunet ki evlere şenlik! Tek iletişim aracı telefonken insanın eli kolu bağlanıyor, gözün kör olsun teknoloji!
Bunun yanısıra alışverişin bokunu çıkarıyorum, bunlar neyin belirtileri allasen biri bu sese kulak versin.
asla kazıklanmaya tahammül edemeyen ben; çok yakın zamanda çok sağlam kazıklandım.  Kuzum kışın başında kışlık ürünlerde indirim yapmak da neyin kafası allasen?? Sağdan soldan geldiler malumunuz.
Şimdi ben o mağazanın ismini verip rencide etmeyeceğim elbette.
Anlaşıldığı üzere, devrelerim hala yanık.
Bayramları da bi sevemedim zaten, hep telaş hep telaş! tatil mi mesai mi belli değil.
Her bayram aynı terane; akraba ziyareti için babam geliceksin der ben gitmem diye tuttururum kapışırız sonra küser bu böyle her bayram nükseder.
Bi de bunun düğün nişan versiyonu var, 'biz gidelim ki yarın öbür gün seninkine de gelecekler'
Orada bulunmamın nasıl bir mantıklı açıklaması olabilir yıllardır çözebilmiş değilim.
Her ne kadar; baba o iş yalan desem de elbette idrakı mümkün değil.
Neyse konumuza dönelim; el öpmeler, yaşlı akrabaların süzmesi laf çarpıtmalar ve kapanış (veda)
Yani ziyadesiyle sevimsiz, en azından benim için.
Satırlarıma burada son verirken diyecek bir sözüm olmadığını farkettim.
Mutlu değilim ama mutsuz da sayılmam.
Vasatın üstünde ve iç güveysinden hallice...