he canım HE :(

mayalar kıyameti koparmadan, ikibinonikinin son çeyrek diliminde az kalsın ben ruhlar alemine geçiş yapıyodum. 

Şaka bi yana ilk kazamı yaptım, böyle bildiğin bol ağlamalı bol korkmalı hem de tek başıma...

Pazar sabahı arkadaşıma kahvaltıya davetliydim söylemesi ayıptır, erkenden uyanıp hazırlandım falan derken yola çıktım. Arkadaşın evine iki sokak kaldı diye açtım emniyet kemerini kaptırdım yokuşu hızımı alamayıp gümbür gümbür caddeden geçen koca arabaya girdim. Ama ne girmek.

O şiddetle ön cama kafa atmak suretiyle camı da komple çatlattım. Emniyet kemerinin işe yarayabilirliğini de böylelikle pratikte öğrenmiş oldum.

Cana geleceğine mala gelsin diye boşuna demiyorlarmış. İnsan başına gelince anlıyor.

Ben o can havliyle böğürerek babamı aradım, adam uykusunda kalp krizi geçirmediyse bi daha geçirmez zaten.

Neyse, çarptığım adamın sakinliğine rağmen karısının gözleriyle beni yemesi üzerine ağlama krizimin ikinci perdesi başladı o sırada arkadaşım yetişti sonra babam derken sakinleştirme seansları ve prosedürler..

Her ne kadar hava yağışlıydı falan desem de kusurlu olan tarafın benim olduğu gerçeğini değiştirmedi bu..

Buna da şükür...

Yalnız ben ömrümde böyle korku yaşamamışım, gözlerimi kapatıp köstebek gibi toprağın içine girmek istedim. Her şey anlıkken yaşadığımız üzüntülere bak. Halbuki bir ömür dediğin şey belki üç saat belki on yıl. Ama asır değil.... Sonra vay efendim beni sevmiyor da bilmem ne!

Neyse, o karmaşanın ardından babamın soğukkanlı tavrı ve bana verdiği o güvenle arabayı eve kadar yine ben getirdim. Çünkü biliyordum ki o an kullanamazsam kolay kolay kullanamazdım. Anlayacağınız bunun da üstesinden geldim.. Gel gör ki başağrımın üstesinden gelemedim. Malumunuz koca ön cam taş kafamla çatladı. Bütün gece zonklamalar kabuslar eşliğinde inatla sabahı ettim. Herkese iyiyim diyorum iyi miyim onu bilmiyorum. Psikolojik olarak göçtüm, biraz boktan bi ruh halim olduğu da bi gerçek tabi. Boş gözlerle etrafa bakan bi şapşik oldum kaldım.

Bu sabah uzun zamandır beklediğim bi yaşam belirtisi gerçekleşti. İşte her şeye bir kılıf, bir tarif , bir tasvir buluyor da insan buna bulamıyor. Ağzımdaki galete boğazıma dizilmek suretiyle kendime geldim sonra.
Neyse. diyeceğim o ki; yaz günü esen bi meltem gibi bir anlık bile olsa iyi geldi.
Halbuki ben bu postu saçlarımı kestirmek niyetiyle kuaföre gidip kahkül kestirip çıktığımdan bahsedecektim.
Ne bileyim yine üç beş günlük kalkınma planlarımdan falan bahsedecektim halbuki.
Yani velhasıl kelam; yarının hesabını yaparken bugünü görmezden geliyoruz. İnsanlara nefret duyacak kadar insanlığımızı kaybediyoruz hırslarımıza yeniliyoruz, ayrılıp aylarca ağıt yakıyoruz ama vaktiyle hiç gitmeyecek sanıp hayatı zehir ettiğimiz gibi. Büyüyoruz ama eksik, ama parça parça..
Ama özlemle, ama kayıplarla, ama mutlulukla.. Mutluluk velinimet olmuş zaten o yüzden bulunca sağlama almak lazım. Zira bazen mutluluk sandığın bir pamuk tarlasının hasat zamanı olabiliyo.
Beynimdeki darbenin etkisiyle boyumdan büyük laflar ettim yarın geçer ama korkmayın! :D:Dd:D
Seviyorsanız serbest bırakmayın oğlum sevecek insan bulmak kolay mı!