Bir keşke'ye daha yer yok kalbimde...

Aslında öküz gibi yazasım var bi yerde kilitlenicem biliyorum o yüzden kasmayacağım bile.
Sabahtan beri f.d dinliyorum,duygusala bağlama arefesindeyim,hayır zaten şu salı gününün bi boka yaradığını ne zaman gördüm ki bugün göreyim?
Yalnızlık kendi tercihim tabii ki,ama insan belli bi süre(!) yalnızlıktan sonra o kadar benimsiyo ki,hani her gelende mükemmeliyetlik arıyo.
Ya da yaşadığı sıkıntıları yaşatacağından korktuğu için kendi çapında bi kalkan geliştiriyo,bilinmez elbette...Fakat o haldeki bi insanın yavru kediden farkı olmuyo bu bi gerçek.Sen ne bakıyosun yırtıcı bi kuş gibi oraya buraya saldırdığına ? Sanıyo musun ki kalbi o kadar kaskatı kesilmiş ? Hayır o ne biliyo musun? Sadece kendi çapında bi daha üzülmemek için aldığı bi önlem...
Ama bunu hissedebilecek ve o kalbe dokunabilecek o kadar az kişi var ki...
İnsanların samimiyetine bi türlü inanamama gibi bi sorunum nüksetti,hayır belki de vardı da ben farkında değildim bilemiyorum.Ama sanki sevgi,ilgi,değer falan ne bileyim bi çıkar ilişkisi gibi geliyo artık...
Çünkü fazlasıyla değer verince bunu nasıl kendi çıkarları için tepetaklak edebiliyorlar onu bizzat görmüş bulunmaktayım.Yani demem o ki ağzıyla kuş tutsa bi nevi...

Ordan oraya atladım farkındayım ama bunların hepsi birbiriyle ilintili benim mantığıma göre.Senin ,onun,bunun,şunun mantığının önemi yok üzgünüm...
Değer vermek ...
İki kelime ama neler yok ki içinde anasını satayım...
Bu kadarı fazla ama,
iko gider =)

al bu da aforizma müsvettesi olsun :P
** Hayatım tek şeritli gidiş yolu olsun,geri dönüş yolundan uzakta... Ve sen; eğer tek gidişlik tahammülün varsa gel,benden hiç gitmemek üzere.