emo olacağım

bu hücrelerimi esir alan acıdan kurtulamayacağım gibi geliyor bana.Öyle lanet bi acı ki şimdi çoğu kimseler belki alaylı bir tebessümle "biz de geçtik o yollardan" diyecek belki de...
Bir parçam hep eksik hep noksan,nereye gitsem ne yapsam o da olsaydı onu da arayayım da haberi olsun acaba ona da alsam mı şeklinde gezdiğim yerlerden tat alamama olayıyla zehir ediyorum kendime.Kaldı ki gezmek bile yük geliyor o da ayrı mesele...
Ben ki nefes aldığım kadar yemek yerdim,şimdi gel de gör beni bambaşka biri...
Ulan diyorum kendime pay çıkarayım hani insan canı yanınca acımasızca olurmuş ya! nerdee,al mangalı bas külünü yüreğime alev alsın o derece.
Ben böyle bi insan değildim diye nara ata ata geziyorum ortalıklarda,bi dakka! hakkaten değildim.Aynı ömür boyu kısmetinin gelmesini bekleyip kapıdan ilk gözüken beyaz atlı(!)'ya dair hayaller kuran külkedisine döndüm.
Ben ki canım yandığında o acıyı karşımdakinin bilimum yerlerine soktuğumu bilirim,er ya da geç.E bu bok yemek neyin nesi?
İşte burası benim kilitlenmeme sebep olan döngünün en büyük parçası.
Şimdi kaçan kovalanır mantığıyla gidecek olursak ben kovaladığıma göre illa onun kaçması mı gerekiyor? Hayır öyle değilse ben neden kovalıyorum?
Şu sıra tam emo modundayım yemin ederim,içime kapanıp kimse beni sevmiyör diye bunalıma giresim ve de hiç çıkmayasım var!
Ya depresyonumu bile gerektiği gibi yaşayamıyorum.Benim bildiğim depresyon dediğin nutella kavanozunu kucağına alıp dibini görmenle son bulur.
Ben nefes aldığıma şükrederken nutella kavanozu hele kenarda dursun.
Bu yazıyı okuyan kız erkek çoluk çocuk yaşlı genç her kimseniz çok mutsuzum lan!
Gözümün yaşı hep düşmeye yakın yerde.
Sence beni bu kadar üzmenin bedeli yok mudur sevdiğim?
İlahi adalet denen şey eğer varsa gün gelir devran dönmez mi sevdiğim?
Her okuyan içimdeki duaya/dileğe bir amin dese nası sevaba girersiniz belli değil.
her neyse mutsuzum,şimdilik söyleyeceklerim bunlar :(