mutsuzluğun sabırtaşı

Mutluluk neyse de üzüntüyü paylaşacak kimseyi bulamıyor insan.En azından ben bulamıyorum sanırım,paylaşacak kimse olmadığından değil de,'ulan herkesin derdi var bi de senin derdin kafa s.kmesin' diyorum...O hep bana element uydurma der böyle durumlarda,yine aynısını yaptıgımı biliyorum.Öyle ya; huylu huyundan vazgeçer mi?!
Çok kırgın,üzgün,mutsuz,depresif,agresif ve ağlak bi haldeyim.Yani öte git deseler neden ben? diye ağlayacağım.
Bildiğim fakat beklemediğim sözler işittim,insan kendini biliyor bilmesine de başkasından duymak hele ki sevdiğin heriften duymak çok koyuyor lan.Saatlerce nefes almadan ağlamışım en son hık hık diye kendimi durduramadığımı farketmemle yüzüme su çarpmam bir oldu,allah muhafaza bu üzüntüyle felç melç inmesin bi de.
Yani pek de toparlandığım söylenemez sanırım,konuşurken yazarken bi şey okurken pıt pıt iniyor yaşlar.
Belki haklıydı..Ama bunları ondan duymak,ne bileyim beni hayatta en çok onun sevdiğini düşünürken oysa en çok o şikayetçiymiş benden.
Hayat bazen kol böreği yediriyor insana.Hem de kusana kadar!
Kaldı ki senin kusacak olman pek de hayatın umrunda değil.
İnsanlar o kadar bencil ki,severken o birlikteliğe iki kişi karar veriyor da ayrılırken neden tek kişinin verdiği karar karardan sayılıyor?
Ben artık hiçbişey bilmiyorum.Bilmek de istemiyorum açıkçası.Her yeni gün benden çok şey götürmeye başladı.Mutsuzum.Kısa ve net.
Ha geçti ha geçecek umuduyla her gece yeni bir sabaha uyanmanın heyecanını taşıyorum ama yine elde var sıfır...
şu hayatta 'asla' diye başladığın cümleleri sakın ola bitirme derim.Bitirdiğin an o'nu yaşamadan ölmüyorsun.Bunu anladım yaşadım ve yaşıyorum.
Hayat ağzıma sıçarak ifadenin kralını yapıyor.

Şarkıda diyor ya ;
Yeri göğü inletsem sesimi duyar mısın?
Gel gözlerim tekrar açılsın
Ruhuma çiçekler saçılsın
Bekliyorum dönmez diyorlar
Hadi dön aşkım hepsi yanılsın...

işte mutluluk aslında bu kadar kolay.
Lakin insanoğlu,düz yolda yürümeyi sevmeyiz vesselam...
Vardır elbet bunun da hayır'lık bir tarafı...