tıngır mıngır...

Hayattan beklentisi azalan insanlar topluluğu diye bişey varsa beni de alın aranıza!
çok özledim.Bildiğin gibi değil,yani köpek gibi derler ya tabiri caizse aynen öyle.
yüzü kokusu gözleri...gözümün önünde silik silik belli belirsiz gelip gidiyo.
insan adamın parmaklarını özler mi? kaşlarını kirpiklerini özler mi? kolonyalı mendille el silmesini,yemek yiyişini,ekmeği bölmesini yürüyüşünü,kıyafetini düzeltmesini,bi şey anlatırken heyecanlanmasını,nefes almasını bile özledim.
Bu özlem aklıma düşünce içime resmen bi öküz oturuyo hem de ne öküz.
sanki içimde yanardağ patlıyo toprak kayması deprem her bir doğa olayı sanırsın benim içimde hayat buluyo.
ben hayatımda böyle boktan sevgi görmedim,hani insanlar öldüm bittim diye anlatırken yarım ağız dinler kulak verebildiğim kadarına yorum yapardım.şimdi gel de benim içimdeki yanardağı söndür söndürebilirsen.
hani anne babanın parası yoktur da çocuk oyuncak diye tutturur ya mevcut durumu düşünmeden; işte öyleyim.
Olmayacağını,bittiğini biliyorum,bu noktada sıkıntı çekmiyorum bunu kabullenebiliyorum ama bu içimdeki boktan aşk sevgi her ne karın ağrısıysa gram eksilmez mi? Yemin ediyorum bağırsaklarım düğümlendi içime atmaktan.
Sevmek neyse de özlemek en boktanı.