bakmayın siz bana, saçmalarım arada.

gönül isterdi ki size bu postu deniz kenarında dalgalar kıyıya vururken başımda hasır şapkam gözümde ondokuz inç gözlüklerim çiçekli böcekli havlum ve her an denize girecekmiş gibi hazır ve nazır olarak yazıyor olayım. Ama bırakın başımdaki hasır şapkayı daha montu çıkaracak güneşi göremedik efenim. Güneş kendini gösterse de elletmiyor.Bir naz bir niyaz almış başını gidiyor.

Dolayısıyla yaz mevsimine olan hasretim içimde çığ gibi büyüyor öyle böyle değil, önünü alamıyoruz yani.

Öyle ki şıpıdık terliklerim, her an çıkarılmayı bekleyen yazlık elbiselerim ve ben tetikte bekliyoruz.

Hiç de abartmıyorum bi kere! Şimdi tuzlu kütür kütür bir eriğe hangimizin içi gitmez sorarım size.

Oy dağlar!

Bunca sporu akrep nalan yapsa yemin ediyorum balon gibi sönerdi ama gel gör ki benim yaptığım spor nereme gidiyorsa yirmi gündür resmen koşu bandının üzerinde sürünüyorum, yeter gari.

Şeytan diyor vur kendini kinder süprize, çikolatalı pastaya. Derken bir kahve yapıyorum yine kendimi kandırıyorum.

Şu kilo vermek için gösterdiğim azim ve istikrarı ilişkilerimde efendime söyleyeyim okul hayatımda göstereydim mucizeler yaratabilirdim, evet. Neyse ki hepsi için çok geç,oh!

sizi yeni yavrumla tanıştırayım o halde, her ne kadar aile içinde istenmeyen evlat muamelesi görse de ana yüreği işte canım ciğerim.

Yani şimdi ben çok mu müsrifim vay arkadaş ya, ne yaptıysam ebeveynlerimi yavruma ısındıramadım. Vay efendim ne gerek varmış, herkesin mavi saati mi varmış da bilmem neymiş.

allamşuankorkarımsanalreklamuygulamasıyaptım. 

Neyse, işte böyle sevgili okuyucu kendi kendimi yoktan yere ödüllendirdim, üstelik masraflardan masraf beğendim.

Yıl olmuş ikibinoniki insanlar sevinecek soyut şeyler bulurken benim sevindiğim şeye bakın. sfddsgdfh

Bu post tamamen can sıkıntısının eseri olup hiç bir ciddiyet içermemektedir, sonra vay efendim bu nasıl blogger vay bu nasıl saçmalamaktır falan anlamam ben!

Perşembeyi sevimli kılabileceğini düşündüğüm bir şarkıyla sizlere veda ediyorum, buyrun;