herkes bi mutlu olsun bişi denicem de!

O halde iyi haftalar olsun, geçici misafirlerinden arınmış huzurlu bir istanbul sabahı'ndan!
Blogumu çok özledim, evladını gurbete yollamış ana gibiydim günlerdir adeta.
günler bir film şeridi gibi akarken ben de hayata kıyısından tutunmaya çalışarak yaşıyorum sanki. Bakmayın böyle konuştuğuma, melankoliden kaçacak kadar iyiyim. Eskiden kalma alışkanlık işte! Huylu huyundan vazgeçer mi hiç? Aşkolsun!

Cumartesi gecesi dört blogger arkadaş elimizde kağıt kalem evrene mesaj vermek üzere çizdik çiziştirdik, yaratıcılığımızı çizdiğimiz çöp adamlarla konuşturduk! Kimimiz de -burdaki özne ben- çizmeyi beceremediğinden ok çıkarıp nasıl bir şekil istediğine kadar- adına kadar- yazdı hatta! ardından hiç üşenmeden gül ağacının dibini kazıp kağıtları dibine kurdelaları da ağacın dalına asıp görevimizi başarıyla yerine getirmiş olmanın verdiği huzurla eve döndük! Evet.

Günlük işlerin yoğunluğundan kendime ayırabildiğim tek vakit spor salonu. Kendisiyle ciddi düşünüyorum zira bir sevgilim olsa ancak bu kadar görürüm zaten. Tektaş alayım diyorum bi şansımı deneyeyim, olmadı ben takarım artık! Haftanın yedi günü mutlak suretle ziyaret ediyorum, sıkılmıyorsak sebebi var elbet! Bu konuya bilahare değineceğim ehemöhöm.
Şanssızlık dediğimiz şey orda bile yakamı bırakmıyor arkadaş, şöyle ki; yıllardır yalnızca teoride arkadaş sıfatına sahip bi arkadaşım da spora başlamış.Şahane! Spor yaparken bile rahat yok bana, yine manita muhabbetleri yine ilişkiler... İstemediğin ot dibinde bitermiş ya, hah bu ben işte!
Bir de bana demesin mi; ay kısmet şekerim bu işler diye. Ah canım yaa, benimkiler geri dönüşümlü sevgili kullanım süresine müteakiben doğaya kazandırıyorum diyemedim tabi. Beni elinin tersiyle yere yapıştırma riskinden mütevellit.
Bu halimle bile neşemi yitirmiyorum sevgili okuyucu ibretlik insanım vesselam!
Şişman kadınlar olarak dünyayı ele geçirebilmemiz muhtemel. O azim başka bir canlı türünde yok zira. Dünya üzerinde en kalabalık en tehlikeli topluluk da bu bence, evet!

Malumunuz evlilik sezonu açıldı, abiye arayışları hız kesmeden kaldığı yerden devam ediyor.
Bendeniz takıntı abidesi olarak bi şeye kafayı taktım mı öldür Allah fikrim değişmez. Sabit fikirli dedikleri türe mensubum azıcık. Dolayısıyla aradığımı bulamıyorum kalmış düğüne 3 hafta istanbul kazan ben kepçe! Daha ne kına elbisesi var ne düğün.
Üstelik hem nedime hem de nikah şahidi olmuşum ahir ömrümde ilk kez; çektiğim çileye bak, oy dağlar! :(

Midemde dünyayı tanımak isteyen bir avuç kelebek var sanırım.
Çıkıp çıkmamaları konusunda kararsızım.
Bilemiyorum.
******
bu da haftanın şarkısı olsun madem;
öpcükler!