işte bu yüzden.

hep yanındayım der diye,

onun baktığı gibi bakar da inanırım diye,

tutulmayacak sözler verir diye,

en zayıf anımda en güçlü haliyle elimi tutar diye,

beni el üstünde tutup da elini ters çevirir diye,

özlemek kelimesinin hakkını veremez diye,

kaybetme korkusunu iliklerime kadar yaşatır diye,

onunla mutsuzluğu bile göze almış gözlerimdeki o çabayı görmezden gelir diye,

sorun sende değil bende diye zırvalıklar üretir diye,

aynı zamanları farklı yerlerde yaşamak zorunda kalırız diye,

yanına giderken mideme kramplar girer de kıymetini bilemez diye,

birlikte geçirdiğimiz vakitlerin sonradan boş olduğunu hissettirir diye,

zaaflarımı öğrenir de beni etkiler diye,

geçirdiğimiz her bir saniyenin değerini değersiz kılar diye,

yüzümü bir kez güldürüp aylarca ağlatır diye,

pişman olacağım şeyler söyleyip sonradan acısını çekerim diye,

beni üzdükten sonra bir çikolatayla gönlümü alır diye,

kendine alıştırıp bir gün ansızın gitmek ister diye,

çocukça bahanelerle beni tatmin etmeye çalışır diye,

geriye dönüp baktığımda pişmanlıktan kıvranacağım hatalarım olmasın diye,

bir daha keşke demeyeyim diye,

beyaz atlı prensin çokoprense dönüştüğünü görmeyeyim diye,

aramızdaki eksik şeyleri görmezden gelmeyeyim diye,

çok özlerim de söyleyemem diye,

onun bıraktığı boşluğu başkasıyla doldurmak yerine o boşluk öylece kalsın diye,

bir kez daha tek başıma yüreğimde yeşeren ağırlığı taşıyamam diye.....

Mecalim yok yeniden sevmeye.

*bu seferlik böyle olsun.

sevgiler..