normal olduğumu kim söyledi ki?!

nasıl sıkılıyorum belli değil, orçun gibiyim aynı içim sıhılıyor içim sıhılıyor.
yine yeni yeniden alışverişten soğuduğum, gezmekten zevk almadığım, küçük emrah stayla olduğum günlere hızlı bi geçiş yaptım.
insanlara karşı gereksiz bir alınganlık efendime söyleyim sebepsiz küsmeler ilgi beklemeler falan.
çok aptal huylarım var aslında.
düdüklü tencereden ödüm kopar ama bir oklava yardımıyla kırk metre öteden dürterek açarım, o adrenalini yaşamazsam olmaz. Bunu niye anlattım ben de bilmiyorum, ama yazın evde yalnız başıma çok mısır haşlamış olacağım ki hafızama kazınmış mübarek.
birine kızınca da hem ağlar hem bağırırım çemkiririm sonra pişman olunca bi daha ağlarım yani neticede ben hep ağlarım.
öyle işte.

Dün çok uzun zamandır görmediğim bir arkadaşım istanbuldaydı, hal böyle olunca buluşmak lazım geldi ve ikimiz için en uygun saate sözleştik. Kendini bilmez arkadaş bir saat rötarlı gelse de neticede kavuştuk.
Önce yemek yedik sözde, kırk tane aystii arasında bozuk olanı bana denk geldi. Gelmese şaşardım.
Neyse yaklaşık iki saate yakın vakit geçirdik ve koskoca istiklal caddesinde fotoğrafımızı çekecek bir eleman bulamadık iyi mi?
Şu sapık gibi bakıyor, şunun eline sigara var, şu da galiba sevgilisini bekliyor aile faciasına yol açmayalım, şu milli piyangocuya çektirsek zorla piyango aldırır, bankamatiklerin oraya gidip sorsak kapkaççı zannedebilirler, kestaneci çekmez zaten, şu çocuk tekin biri değil telefon elden gidebilir neticede daha taksitlerini ödüyorum, şurdaki güvenlik görevlisinin soğuktan dünyası şaşmış boşuna küfür yemeyelim, şurdaki büfeye girip çikolata alır gibi yapsak da o bahaneyle fotoğraf çektirsek diye ayaküstü bir sürü senaryo üretirken
hafiften japon hafiften tatarımsı temiz yüzlü bir çocuğun yanına yaklaşıp 'şeyyy bizim bi fotoğrafımızı çeker misin?' dedim mi bence dedim. Bula bula anlama özürlü birini buldum yani milyon tane insan arasından. Çocuuum ortadaki boşluğa diil ekrana basıcaksın diye bi kaç kez ikaz ettikten sonra ikinciyi çek diyemedik tabi o kadar da değil!
Şunu da eklemek isterim ki yukarıdaki tespitlerin tamamını bizzat kendim yaptım, çok pis analiz yaparım.
Sonra anladık ki; armudun sapı üzümün çöpü sendromu olduğu sürece bu hal ve gidişat müstehak bize.
halimize gülerek ilk bulduğumuz merdivene oturup kendi kendimizi çektik.
derken prenses külkedisine dönüştü.
bu huysuz aksi ihtiyarımsı halime geri döndüm, çok mesudum.

Bazen o aklına geldiğinde okuduğun kitabın bir cümlesini 37543875 kez okumana rağmen yine anlamazsın ya; hah! işte sevginin böylesi sakat.Sonra bu kız neden böyle?!
Al sana sosyal mesaj. 
Ya da kişisel ne fark eder.
HOF!