Herşeyi öğrendim de bi kendime değer vermeyi öğrenemedim ben.
Ne vakit sınırlarımdan biri içeri girse hep üzülüyorum istisnasız. Bu yüzdendir duvarlarım, bu yüzdendir önyargım, bıçak gibi kesip atmalarım... Hal böyleyken kimsenin de bana değer vermesini bekleyemem zaten..
Çok kırılıyorum. Varlığıyla da yokluğuyla da yokmuşum gibi davranan tavrıyla da.
Hiç bir şey istediğin gibi gitmez ya bazen. Hani ilgi istersin, beklediğinden gelmez. Telefon beklersin o'ndan olmaz. Yani hiç bir şey beklentilerinin önüne tam olarak gelmez. Genellikle özne hep eksiktir. ve hep özletir.
Kelimenin tam anlamıyla hiçbir şey istemiyorum.
Hiç kimsem olmasın, kimselerin kimsesi olmayayım, varlığım emsalsiz yokluğumun müjdecisi olsun.
Berrak bir su buharı gibi kimselere değmeden ‘yavaş yavaş geçtim kalabalıkların arasından’ demek istiyorum.
hepsi bu...
http://www.youtube.com/watch?v=sgSpUqy7x-A
4 yorum:
ayni psikolojideyim..
o kadar iyi anlayabiliyorum ki.
bu bitmez tükenişimize çare bulmamız gerekiyor diye düşünüyorum bazen. her gelenin gidenden farksız olması; korkularımız..
zor tutunabilmek, belirsiz bir kalabalığın içinden sıyrılıp geçmek.
isteğim, bir çare bulabilmenden yanadır.
Belki de bir soğuk günde, buharla buğulanan odanın camında parmağınla attığın ürkek bir imza gibi durabilirsin hafızalarda. Belki de unutulursun, unutulmayan hatıralarda.
Ne demeliyiz; varla yokluk arasında bir sarkaç gibi gidip gelmelerde miyiz.
İyiki bu bloğun var da, dertleşmelerdeyiz.
elif;
ah keşke olmasa bu hisler, bu duygular...
emilia;
kelin ilacı olsa kendi başına sürer dicem ama herkese akıl verip kendime gelince aynı noktada sayıyorum ya bu düğümü hala çözemedim ben..
ben gideni kabullenemedim ki geleni benimseyeyim.
tam bir yılı geçti hala yalnızlardayım ve bu halimden de o kadar memnunum ki bilemezsin. ya da kendimi kandırıyorum, kimbilir...
İnşallah çözerim bu düğümü;)
profösör;
unutulur muyum dersiniz? keşke ben unutabilsem...
iyi ki siz de varsınız iyi ki yazıyorum iyi ki beni anlayan insanlar var.
sevgiler:)
Yorum Gönder