boş işler tedarikçisi.

Acil durumlarda camı kırın ibaresini kendi üzerime uygulatmayı düşünüyorum bazen.
Zira bir insan evladı bu kadar mı insanlık adına çalışır çabalar bu kadar mı tedarikçi olur bilemiyorum. Kendi egolarımı da şişirdiğime göre asıl mevzuya geçebiliriz.
Şimdi aslında yukarıda bahsettiğim tedarikçilik ve yardımseverlik tamamen bilinçsiz olarak gelişiyor,nasıl oluyor bilmiyorum ama genelde aranan kan hep bende. Çünkü gereksizlik dizboyu.
Zaten aşkta da böyle, sevgiye doyan kaçıyor. Neyse konumuz bu değil elbette.

Bilenler bilir ki bi kadın çantası genelde gereksiz şeylerle doludur. Ama benimki belediye çöplüğünden farksız. Bazen çantamdan ayşe teyze ile ace çıkacak diye ödüm kopuyor. Zira alakaya maydanoz denecek herşey benim çantamda mevcut. Örnek verecek olursak ;ikisi birarada nescafe, jelibon, esmer şeker, mandalina, patlayan şeker ve bilimum işe yaramaz şey. Hayır herşeyi geçtim insan neden patlayan şeker taşır? Töbeler olsun, hepsi yalnızlıktan.
Allahım sayıyla mı veriyosun denebilecek insanlardan biri de benim anlayacağınız.
Ofisteki çekmecemde ise topitoptan bonibona diyet çikolatalardan kuru incire yeşil elmadan leblebiye insanın açlık anında aklına gelmeyeceği her şey mevcut. Bunları hangi kafayla ne zaman aldığımı hatırlamayacak kadar da balık hafızalıyım üstelik. Fakat bu gereksizliğin bir gün işe yarayacağını hiç düşünmezdim. Geçenlerde iş arkadaşlarımdan birinin canı topitop istedi ve ben sanki çok normal bir istekmiş gibi anında temin ettim. Benim havalar binbeşyüz tabi.
Ama neticede Allah muhafaza bir deprem olsa; böyle bir acil durum çantasıyla depremden değil ama açlıktan ölebileceğim gerçeğini değiştirmiyor.

Hayata çok yanlış yerden başlıyorum bazen, rehbersiz olmuyor.
Yıl olmuş ikibinoniki; yaşıtlarımın kalbi karşı cins için çarparken benim kalbim bir mandalina efendime söyleyeyim bir süpriz yumurta için çarpıyor.
Olacak iş değil.
Yarın yine düğün var. Artık diyeceğim şu ki;
yalnız kalpler de atarlar, bunu bir kenara yazın... :(