oh nooğğ!

zaman geçmiyor ki hastalık mevsimini açmayayım, stresten midir kuruntudan mıdır hastalık hastası olmamdan mıdır bilinmez ama yoğun bir mide ağrısıyla kıvrandığım doğrudur. Daha geçenlerde bir tepsi bisküvi pastası yerken 'allaaam yeaaa bi mucize olsun da iştahım kesilsin' derken bunu kastetmemiştim halbuki. Midem adeta bir çamaşır makinası, sıkıyor da sıkıyor içerde bi'şeyleri. Tabi o esnada ben de felaket senaryolarına başlıyorum elbette.

Ben panik anında ya da böyle hastalık durumunda falan sakin kalmayı beceremiyorum, soğukkanlı olamıyorum. İlla ortalığı alevlendirmem lazım!

Mesela geçen sene meslek hastalığı diye adlandırılan boynumdan bileklerime uzanan krampımsı bir ağrı çekiyordum. Sanırsın yılların emekçisiyim. Neyse sonra internetten bakayım neymiş ne değilmiş diye araştırırken kendimi fıtık ilan ettim. Doktor hayır değilsin dedikçe; amamama bi daha bakın görememişsinizdir diyip adamı delirtmiştim.

Tırnağımdan et kopmuş, midem bulanmış hiç farketmez; uygun hastalığı bulup kılıfına uydurabilen bi insanım çünkü ben.

Yine günlerden bir gün karın ağrımsı bir kıvrantı çekerken apandist diye diye eski sevgilim olacak muhteremi de huzursuz etmiş olacağım ki -üstelik bahsi geçen er kişi de hekim- soluğu hastanede almıştık. Tamam apandist değildi belki ama neticede erken teşhis hayat kurtarır diye boşuna dememişler.

Kan görmeye dayanamayan bir insan evladı olarak ergenliğim hep küçük kardeşimin ordan burdan düşmesi sonucu kan revan içinde eve gelmesiyle kabusumsu bir travmaya dönüşmüştü.

Kırk kişi ağaca çıksa bizimki ağaçtan mermere düşer kafasını patlatır, kupkuru merdivende ayağı kayar dişini kırar, düz yolda yürürken ayağı takılır burnunu patlatırdı. Böyle durumlarda onu öyle görmemle çığlık atıp odama kaçmam bir olurdu,huyum kurusun. Evde benden başka biri olmasa vay çocuğun haline... Yani efenim ben ilkyardım insanı değilim, baştan söyleyeyim sonra vay ben duymadım anlamam.

İşin kan revan kısmından ziyade birisi 'ay şuramda ne var bi baksana' diye kolunu bile uzatsa dokunamam, elimi süremem. Kırk yılda bir kan aldırmaya falan giderim onda da uzun süre kendime gelemem zaten.

Adaptasyon konusunda çok başarılıyım zira iğne çoktan kolumdan çıkmış kan alınmış ben gözlerim kapalı transa geçmiş vaziyette bekliyor oluyorum genelde. Hemşire dürtmese zor ayaklanırım.

Diyeceğim o ki bende sağlıkçı olacak maya da yokmuş zaten. 

Geçen hafta dişçiye gittim rutin kontrol için, başıma iki çürük diş çıkardı şimdi kalbim narin bir kelebek gibi pır pır. Her gün randevuyu erteliyorum ama ne çare... Korkunun ecele faydası yok, sseve söve gideceğiz arkadaş.

Bugünlerde halet-i ruhiyem harap ve bitap, işlerin yoğunluğu akşam geç saatlere kadar mesai yapıyor olmam falan derken iyice 70'lik psikolojisine büründüm. Zaten insanları memnun etmek zor zanaat azizim. Dertliyim dostlarım yorgunum yorgunsdgfdhfgjf

Bunun yanısıra her akşam ofisin önünde 743684 tane taksi olmasına rağmen itinayla aynı taksiye binmiş olmama mı yoksa adamın artık adres sormadan beni eve kadar getiriyor olmasına mı yoksaaa ben apartmandan içeri girene kadar beklemesine mi yanayım bilemedim.

Zaten normali beni bulmaz, delisi dibimden ayrılmaz.

Hı hı, evet.

****