çok sıkıldığımı söyleyebilirim mesela.

Bazen insan sessiz kalmak istiyor hiç konuşmadan düşünmeden kafayı bi noktaya vermeden...
İşte öyle zamanlardan birinde seyrettiğimi söyleyebilirim size...
Ortalama 3 haftadır sevgili anneciğim ve babacığımın (burdaki vurgu önemli tabi) şehir dışında olmasından mütevellit evin annesi kardeşi her bir şeyi ben oldum. Yemekti, bulaşıktı, çamaşırdı. İki kişinin pisliğinden ne olur demeyin vallahi hayattan bezdim, evlilikten soğudum tövbeler tövbesi yani.
Bir tane ortaokul çağlarında gürbüz bir erkek kardeşe sahip olmamın bunda etkisi büyük elbette! Her akşam rutin işleri yapayım derken bir bakıyorum saat çoktan gece demeye müsait.
Bir de büyük olan erkek kardeş var tabi, mesela haftasonlarım da gündelikçi misali onun ayrı evde yaşamasından ötürü onun da ütülerinden mesul oldum, gönüllü olarak tabi(!)
Mutfakla aramızda duygusal bir bağ oluştu mesela, birbirimizden bi türlü kopamıyoruz. Bunda becerikli olmamın payı ve etkisi büyük elbette yani bu bilginin arada kaynamasına gönlüm razı gelmiyor.
Nasıl zevkli bilemezsiniz. Yani iş yapmaktan sessizliğin ve yalnızlığın tadını bile çıkaramadım. Az biraz huyluyum gecenin bi vakti vileda elimde dolaşabiliyorum, evi bok götürse de olur kafasında olamıyorum.
Yine böyle iş yaptıktan sonra yorgun düşmüş bünyemle cebelleşirken annemin aradığı bir vakit; anneağğ bıktım artık! deme gafletinde bulundum. Sonra kendi silahımla beni vurdu iyi mi? Vay efendim o bu işleri hergün yapıyormuş şimdi halinden anlamış mıyım yaptığı şeylere bir teşekkür bekliyormuş da burun kıvırıyormuşuz, bıdı bıdı. Anlayacağınız bir söyle bin âh işit konulu hayat dersini de almış bulundum.
Ardından o kafayla;
- bi daha evlenirsem iki olsun! dedim mi, dedim.
O sıra şuurumu yitirdim çünkü, evet.
Sanırım ev ve ofis işleri biraraya gelince artı son zamanlardaki yalnızlığıma evin sessizliği de eklenince dünyam şaştı, yapmamam gereken şeyler yaptım bi sürü salaklıkların altına itinayla imzamı attım.
Bu süre zarfında bi dolu kafayı yediğimi düşündüm, delirsem belki daha çabuk atlatırım bile dedim
e bi de her gün mutlaka bi doz ağladım zırladım.
En azından acımasızca kullanılan " acının üstüne bile bile gidiyorsun, çünkü sen üzülmeyi seviyorsun." lafına istinaden.
Ya evet, manyağım ben çünkü.
Ama şimdi iyi gibiyim. Biraz akıllanma problemi çekiyorum ama direniyorum. En azından telefondan uzak durmaya çalışıyorum, zaaflarıma yenileceğimi anladığım vakit kendimi uykuya veriyorum.
Neticede çöküş döneminden ani bir hamleyle duraklama dönemine atıverdim kendimi, hiç yoktan iyidir.
Çünkü kalbim artık adrenalin kaldırmayacak kadar hurda.