Haklıyla haksız yok aslında, kırılanla kıran var sadece...

Tanısan sen de seversin diyebilecek kadar kalbimi açabilen biri olmadım hiç.
Belki de bu yüzdendi kaybedişlerim...
Kendinden taviz verebilecek kadar değer hissettirmek özgüveni olmayan bi insanı canavara dönüştürebiliyor hem de kendi ellerinle...
Başlarda 'kendine güvenmiyorsan başlamasın' derken sonrasında gelecek yavşaklığı düşünmeden bütün sözler verilir. Bir gün bu sözleri hatırlattığında ise ukala bir cevaba maruz kalırsın... Bu işler böyledir...
Gerçek şu ki; her şeyi sen öğretirsin gözü açılınca seni artık tanımaz. Bir zamanlar her şeyine razıyım diye yalvarırken ilk seni reddeder, beğenmez olur -huylarını,tavrını...
Zira adını sanını ünvanını dahi açık etmeyecek kadar gizemli olan insanlar sonra statüsü üzerinden prim yapabiliyor, bir meslek miymiş kabul gördüren, ne garip ...
İkili ilişkilerdeki dengesizlik diyorum aslında,
İlla bi taraf kendinden ödün verdikçe öbür taraf bunu lehine kullanacağına neden kendini nirvanada görüyor da diğerini aşağı atıyor anlamıyorum...
Bazen şarkılar da çok mantıksız geliyor...
İnsanlar şu şarkıda oynuyor, oysa ben ağlayabileceğimi hissediyorum ;
'Arayıp sormasan da, unuttum seni sanma... Dünya bir yana, sen bir yana..
Aşık ettin beni kendine, sonra da terkettin gizlice...'

Herkes insan olarak doğuyor bu meziyet değil de adam olmak baya yürek isteyen bi mevzuat aslında.
Öyle ben bunları haketmiyorumlarla insanlar kendini aklayabilseydi dünya daha yaşanılır hale gelebilirdi mesela.
Ama kolay olmuyor.
Pişmanlık tencere dibinin tutması gibi, sıçıyor insanın ağzına afedersiniz.
Evet, pişmanım! Bu kez iliklerime kadar hissediyorum.
Yazdıklarımdan, hissettiklerimden, karşıma çıkmasından, beni inandırmasından ya da inanmaya meylim olmasından...
İnsan bazen çaresiz kalıyor eli kolu bağlanıyor, bir zaman sonra bu diğerleri gibi değildir diyor..
Ve inanıyor, çünkü bi yerden başlamak için inanmak istiyor....
 

Sonrasında hiç bir şey hatırlamıyor,işine gelmiyor, umursamıyor, ve sana günden güne suçluluk duygusu yüklüyor.
Hep senin yüzünden oluyor bütün kavgaların tartışmaların sebebi sana dayanıyor...
Ağlamak da çare olmuyor...
-Sen de amma ağlıyorsun! sus artık! diyor...
Akan gözyaşlarının yüreğinden çıktığını, çaresizliğini, kaybetme korkunu anlayamıyor, bir vızıltıdan gürültüden öte görmüyor...
Söylüyorsun anlamıyor, susuyorsun anlamak istemiyor duymazdan geliyor...
Kendinle hesaplaşıyorsun, kendine kızıyorsun, düzeltmek için kendini değiştirmeye razı geliyorsun, herkesi karşına alıyorsun, bilmediğin bir şehre gitmek için gözünü karartıyorsun.
Ama o seni hep ayağının altında eziyor....
Ama o gururunu yerle bir ediyor, etmekle kalmıyor enkaza dönüştürüyor...
Gururun da canı cehenneme aslında!

Neticede senden ne fazlası olan bir insan ki seni istememe lüksüne sahip, ya da sabrını taşıracak kadar hakaret etme lüksüne...
Kırılıyorsun, noktayı koyuyorsun, bekliyorsun.
Hatasını anlasın diye alt tarafı özür istiyorsun...
Ama ondan hayır gelmeyeceğini bir türlü anlamak istemiyorsun. Ele güne karşı savundukça savunuyorsun.
Karşına çıkan herkesi yok sayıyorsun.
Sözde o doğru insan, toz konduramıyorsun...

Ama şu var,
Etme bulma dünyası. Hiç bi şey yerde ya da havada kalmıyor mutlaka uyacak bir kılıf buluyor er ya da geç...
Kendini ne kadar dışardan gelecek tehlikelere karşı kalkanlarınla korusan da, yalnızlığına tur bindirsen de ben böyle iyiyim desen de bir gün ummadığın her şeyine bütün kafandaki fikirlere ters düşecek bir adam zart diye hayatına inip yerlebir ediyor.
Doğru zaman YANLIŞ insan denklemi...
Ve bu zamana kadar yanmayan canın bi çırpıda sindire sindire yanıyor.
En kötüsü de insanı kendisi bile terkediyor...
Aylarca acısı sürüyor, varlığı sürdükçe yeni bir acı hissettiriyor. Sürekli acıtıyor...Yakanı bırakacağa benzemiyor...
Ama bir gün isyan ettiriyor. Üç günlük insanlara verilen değer sana asla verilmiyor, ya da verilmeyeceğini anlamana sebep oluyor.
Ben bu üç günde bunu gördüm,görebildiğimi sandım, artık anladım.
O beni asla sevmedi, sevmeyecek ve sevmiyor.
O aslında kimseyi sevemez, kendini bile...
Sonra bir bakıyorsun sen aslında onu sevmemişsin,
gözünde ilk günlerden aklına yer eden o adama takılıp kalmışsın...
Tanıdıkça değişir demişsin, ama değişen sen olmuşsun...
Şarkılar diyorum.
Olmaz olsunlar.


Bekliyorsun, gideceği ana kadar da bekleyeceksin...
Görüşmek bir yana, nezaketen açılmış bir telefon,eski günler hatrına belki de. Tek bir cümle belki; ben geldim...
Ama o gidecek, aramayacak seni sildiğini cümle alem duyacak.
Kilometrelerle hesaplaşmak can yakıyor.
Ve senin payına da kabul etmekte geç kaldığın yalnızlık kalacak.

İnsan kendine bir şans vermeli mi
bu yorgunluğa bir kez daha değer mi bilmiyorum....
Ama; hep yalnızlık var sonunda, yalnızlık ömür boyu...