Kendi hayatının figüranı...

Bazen insan her şey sandığı gibi kalsın istiyor,
Gerçekleri görmek istemiyor,
Hep sanıyor, hep bi anlam arıyor, olduğu gibi değil de olmasını istediği gibi yoruyor.
Günden güne kendini yaralıyor, zedeliyor, velhasıl kelam ne yapıyorsa kendine yapıyor.
Kimseye kendini açmıyor, derdine ortak etmiyor, kendince doğru olanı yapıyor ve ne yaşıyorsa hep içinde yaşıyor.
Yeniden doğmaya çalışıyor,
Bütün savaşları kendiyle veriyor ve yıkılsa da mücadelesinden vazgeçmiyor.
Aslında bütün sorunun kendinde olduğunu biliyor,
İnatla doğruyu yanlışı tek bir ağızdan duymak istiyor ve onun fikirleri doğrultusunda kendini değiştirmeye çalışıyor,
Bütün bunların yanısıra hikayenin asıl kahramanı uyuyor, ruhu bile duymuyor, ya da duymazdan geliyor o kısım aslında pek de umrunda olmuyor,
Neticede hep kendini suçluyor, sorunu hep kendinde arıyor girdiği çıkmazdan kurtulmaya çalışıyor,
Deniyor oğlu deniyor...
Bir zaman sonra kırılmaya hayli müsait oluyor, bu gidişat yüzünden kendini daimi bir acıya meylettiriyor
Hiç bitmeyecekmiş gibi yaşıyor...
Ağlıyor, ota boka, gördüğü her şeye ağlıyor,
Belki de içindeki hüzne kılıf arıyor...

Ama içindeki umut şakacıktan da olsa hep yeşeriyor,
bi gün bitecek diyor.
en azından çabalıyor,
Bitecek..