insan olmak yetmiyor bazen...

Bir yerde okumuştum;
"Kardeşinin uğradığı felaketi sevinçle karşılama! Allah onu rahmetiyle o felaketten kurtarır da seni derde uğratır! " diyordu.
Tam da yaşanılanların üstüne....
Biz ne zaman bu kadar merhametten yoksun olduk, ne zaman insanlıktan çıktık, ne zaman bu kadar duygusuz bu kadar acımasız olduk, ne zaman bu kadar çirkinleştik?
Ne zaman elmayla armutu karıştırır olduk, elmanın acısını da armuttan çıkarmaya başladık?
Ne zaman bencilliğimiz merhametimizin önüne geçti?
Bu kadar mı ayrımcı olduk, oysa hepimiz aynı vatanı paylaşırken...
İçimizdeki bu öfke bir depremle nihayete mi erdi yani? Adaletin sözlük anlamını bilmeyen insanlar ilahi adalet naraları atıyor şimdilerde acımasızca...
Ve bunu matah bi şeymiş gibi göstermekten geri kalmıyorlar.
Sabit fikirlerini dayatmaktan utanmıyorlar.
Uyuyup uyanınca geçti sanıyorlar...
İşin manevi boyutunu hesaba katmıyorlar çünkü kendi canları yanmayınca bu yaşanan sıkıntılar yitip giden canlar dertten sayılmıyor, yası bile tutulmaya layık görülmüyor.
Ölüme bile değer biçiliyor, kayda değiyorsa üzülünüyor değmiyorsa oralı bile olunmuyor.
Söyleyenecek çok şey varken aslında hiç bi şey yok.
Aslında yapacakları yaptıklarından daha basit.
Biraz sükunet ve yeteri kadar saygı.
Ve insan olmak, ya da insan olmaya çalışmak.
Fazlası değil...