Bırak dağınık kalsın...

Bu yaşımda beni böyle karamsar,depreşik hale sokan hayatın tam ağzının ortasına sıçayım afedersin!
İnsan sevdiceğiyle mutlu olamayacaksa,gönlünün istediğini gözü görmeyecekse ne bok yemeye seviyoruz? Neyse olanla ölene çare yok bok daha ne diye didikliyosam onu da bilemedim.
Bazı şarkılar,hatta şarkının belki de bi cümlesi istemeden öküz oturtur böğrüne mesela,onlardan bahsedesim geldi.
Misal; ne zaman çemberimde gül oya dinlesem içime batar.Bilhassa gülmedim doya doya derken... Kaç kadının içine yumruk iniyordur kimbilir... Hep bunu düşünürüm bu şarkıda.İçim ezilir duygulanırım onları düşünüp.Hiç derdim yokmuş gibi...
Bi de ortak şarkılar vardır sevdiceğinle.Ya da bir arabada,dolmuşta,otobüste,cafede,restoranda duyduğun herhangi bir şarkıda yarinle gözgöze gelirsin ya hani! acaba ayrıldıktan sonra da giden taraf bu şarkılardan herhangi birini duyduğunda o anlardan birini hatırlayıp o hüzünlü tebessüm anını yaşıyor mudur? Çok merak ederim. Çünkü genelde giden taraf olmadım. Hatta hiç giden olmadım. İstemiyorsam başlamadım, istediysem sonuna kadar gitmeye razı geldim.
Neyse mevzubahis bu değil elbette,bi yerde bi yanlışlık var.Bi mantık hatası var lakin ben üstesinden gelmeyi bir yana bırak üzerinde kafa dahi patlatmayacağım.
Duygularım cambazın ipin üstündeki denge çabası gibi.
Bir "nasılsın" sorusuna yok bişey diyecek kadar çok ihtiyacım var aslında.
Kendime yetemiyorum bazen.
Ağzına sıçtığımın adaleti.
Olmuyorsa zorlamayacakmışsın, oldu! Zaman bol, kalp bol, sevgi çok nasılsa.Sayısal loto oynuyoruz sanki.
O kadar sinirliyim ki,bütün sinirim tribim kızgınlığım kendime.
Çok afedersiniz ama sikeyim böyle aşkın ızdırabını.