ne uslanır gönlüm ne senden usanır

Özlem denen şey bünyeye vurduğunda resmen mala bağlamak deyimi can buluyor bende.
Bugün o kokuyu itin birinde duyduğum an ne kadar özlediğimi hissettim, o saatten beri o kokuyu burnumda tutmaya çalışıyorum, öyle de salağım...
Canım çok yandı, meğer insan düşünmediğini sandığı vakit her birini diğerinin üstüne bindirip içine atıyormuş da farkına varamıyormuş.Ya da her ne boksa!
O kokuyu bi kez ondan duymak için aklımı dahi kaybedebilirdim.
Aslında ne istediğimi ben de bilmiyorum, sevgi aşk zımbırtısı bi yana; onun o kardeş gibi arkadaş gibi tavrını,kollarının arasına aldığında hissettirdiği güveni özlüyorum.
Görsem sanki hasret özlem hepsi geçecek!
Dünyayı tekrar döndürmek şu an bana o kadar zor ki...
Elbette geçer, geçer de ne zaman?!


Eski zamanların hatırı sende var mı ki etrafında bir yer bulayım?