Her yere yakışıp hiç birinde kalamamak gibi...

Bazen beynimin mercimek tanesinden farksız olmadığını düşünüyorum...
Herşeyin farkında olup hiç bişey yapamamak resmen eli ayağı tutan birine sakat ol demek gibi...
Yani demem o ki teoride bildiklerin bazen pratikte uygulamaya koymaya yetmiyor.
Bunun için mantıklı gerekçelerim de yok üstelik! Ünlü filozof serdar ortaç'ın dediği gibi;
"kafayı yormam sonuna bakmam ben adam olmam!" ya da "kardan adam olur,benden adam olmaz!" şeklinde örneklendirilebilir.
Bi dakka yaa, kim adam olmuş ki ben adam olayım?! Sinirleniyorum işte bazen böyle.Sonra vay efendim neden agresifsin, kimse kendine neden gamsızsın diye sormuyor ama!
Sanki göğüs kafesimde bir güvercin sıkışmış bırak da çıkayım ordan diye beni cırmalıyor.Benzetmeye bak lan iyice oynatmaya az kaldı doktorum nerde modundayım.
Al işte, ettiğim lafa koyayım! Doktor da istemiyorum,iyisi mi siz beni şifacılara emanet edin...
Neyse,
Böyle aşkın ızdırabını.