Düşüncelerlerler

Son bir kaç gündür Sıla'nın oluruna bırak'ına kendimi bıraktım.Yani aslında bir şarkıdan etkilenmekten ziyade kendimi bir şeylere bağlamaya çabalıyorum desek daha iyi...
İnsan durup düşünmek istediği zaman hem düşünecek çok vakti hem de düşünecek çok şeyi oluyor.Zamanında "amaan yap gitsin,ne kaybedersin?"lerin sonradan aslında sadece sana değil muhatabına da ne denli zarar verdiğini farkedebiliyorsun.Bu bağlamda düşündükçe mantık buldum düşündükçe hata aradım düşündükçe haklı yanlarımı gördüm düşündükçe bok ettiğimi gördüm velhasıl kelam iki arada bi derede bile düşünebiliyorum artık.
Yani kafayı yediğimi saymazsak eskisine göre daha iyiyim.
En azından odak noktamı bakış açımı değiştirmek için çırpınıyorum.
Zararı başkalarına yüklemek yerine kendim tazmin ediyorum.Kendim tartıp ölçüp biçiyorum.Çünkü tek kişiyim artık.Çünkü sadece ben'im.Çünkü artık yalnızım.Çünkü iki kişilik hayallerim yok artık,çünkü yürüdüğüm yolda omzumu yaslayabileceğim yol arkadaşım gitti...
Neyse mode off melankoli :()
Sadece düşünmüyorum elbette,bunun yanı sıra yine delicesine saçmalayabilitem var bir kenarda,bütün sorun saçmalıklarımı çekebilecek bir insan evladı.
Kitaplarım var okunmayı bekleyen -ki bir tanesi bitti bile,
Filmlerim var yalnız izlenmeyen ama mecburi tek tabanca izlenecek olan,
Tatil planlarım var iki kişilikten tek kişilik.
Aslında dünya üzerinde kalbi güzel bi sürü insan var.
Sadece benim gibi yarı çatlak çoğu,hissediyorum.
İstanbul'da nefes alması çok güç bana kalırsa,
belki bir vapurda,belki metrobüste,belki bir alışveriş merkezinde...

Ne diyorduk ki;
Oluruna bırak, her neyse GEÇER
Hayata zulmedip üzülmeye mi değer?
Düşündüm de, geçen ömür geride kalana geçiriyor.
Giden gülüyor,giden hayatına bakıyor,giden yaşayabiliyor.
Ulan bir kere de gidene girsin ne girecekse!
derim,ceketimi burda bırakır entelliğime geri dönerim.
öpçük.