günlerden bir gün...

Bu sabah İstanbul çok güzeeeeel!
Ya da ben öyle hissediyorum bilmiyorum.Üstelik çalıştığım ortam dışardaki havayla bağımı kesmek için elinden geleni yapsa bile...
İçi içine sığmama durumu vardır ya her ne sebeple bilmemekle beraber kendimi kendime sığdıramıyorum bu sabah...
Genelde bu tip psikoloji içine girdiğimde keyfim kaçardı fakat sinirimi bozacak sebepler ortadan kalktığı için artık moralimi bozmayacağım, yapabilirim heralde bu kadarını da canım.
Bazen hayat insana devrim niteliğinde kararlar aldırmak zorunda bırakıyor, aslında iyi de yapıyor zira düşünüyorum da acının da bi sonu olmalı; seviyorum diye ömür boyu üzülemem ki.Allah bana bu canı onun yolunda paspas olsun diye vermedi ya lan!
İnsan bi karar verecekse kararlılık derecesini tartmalı öncelikle çünkü o kararı ne kadar verirsen ver eğer kararlı değilsen defalarca cayabiliyorsun -ki defalarca caydım da...Ama caymak sadece gidişatı yavaşlattı, hiç bir artısı olmadı hayatıma...
Ama çok şükür bu kez öyle değil.Kendimi hiç olmadığım kadar güçlü ve iyi hissediyorum.
Zaten haftaya da yıllık iznim başlıyor gelsin deniz güneş kum o la laaa.

O değil de evde bir sürü kendi çapımda en kıro şarkılara çektiğim bissürü klip var lan, hani diyorum bi gün beni de keşfederler mi? Ses yok ama görüntü oo yee kanka :)
Gerçi her derdim bitti de ünlü olma hayallerim kaldı.Hele babam kesin 'ol çocuum' der.Eminim yani,ama rüyamda...
O zaman teşekkürler.