bazen başlık bulamayacak kadar saçmalıyorum, evet.

Sonunda başarıyla hastalığın pençesine düşmüş bulunmaktayım. Burnuma hortum taksalar ortalama bir havuz problemine konu olabiliriz yani o derece. Yani o kadar akıyor ki pamuk tıkasam ancak musluk tıkanır.İğrençleşebiliyorum bazen,evet.Yani velhasıl kelam tam bir hastalık insanı oldum. Zaten nazlanacağım bir sevdiceğim de yok, biri de çıkıp narin kelebeğim hasta mı olmuş demiyor lan bi nevi acıların çocuğuyum anlayacağınız.

Oy dağlar.

Bu hastalığın içinde düşündüm de gerçi yüksek ateş de yok ama bence her insanın yılda iki kez doğum günü olmalı.zira bir tanesinin üstünden çok geçince ikincisi imdada yetişmeli, hani motivasyon açısından. Böyle hediyeler efendime söyleyeyim mis gibi bir pasta falan. Bence mutluluk için pasta da yeterli sebep aslında. Farkettim de benimkinin üstünden çok geçmiş.
Burda her ne kadar yansıtmasam da aslında ince ruhlu bi insanım bakmayın siz, ama ince ruhumu öküz yontmak için kullanmaktan amacı dışına çıktı tabi. Neyse benim bir çekmecem var evde,o çekmecede ilk gittiğimiz sinema bileti, ilk yediğimiz yemeğin fişi,yaptığımız alışveriş fişleri falan bildiğin vergi iadesi çekmecesi gibi.Anlayacağınız benim oda yarı devlet dairesi.
Düşünün yani normalde yüzüne bakmadığınız allahın fişi nasıl romantizm yaratıyor.
Karnıyarık bile bir romantizm unsuru yani, allam aşk nelere kadir.
Tahmin edersiniz ki kendimle dalga geçecek kadar iyiyim.
İşte oluyor bazen böyle.
Saçmalıyorum, sonra geçiyor.
:)