rüzgar gibi geçti.

Yine bir nasıl geçtiğini anlamadığım haftasonu ile haftayı bitirmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum.
Malumunuz kuzenimin nişanı vardı, hiç şaşırtmadım biliyorum. Nasılsa benim çevremde her hafta bir evlilik yolu oluyor uzay yolu gibi.
Haftalardır dert yandığım, çeyiziyle elbisesiyle takısıyla beni tecrübe sahibi eden çiftimizi de köprüden önceki son çıkışa sokmuş olduk.
Tabi kuaförü saçım olmadı diye defalarca uğraştırıp delirttiğimi, panikten bi çok şeyi evde unuttuğumu, ayağımın kaydığını ama çok şükür yere kapaklanmadığımı, her merhaba diyen akrabanın seninki ne zaman diye dürtmesini yok sayarsak her şey çok güzeldi.
Bir de durup durup o günü bulan kar yağışı var tabi, onu hiç karıştırmıyorum bile.
Kırk santimlik topuklu ile geceyarısına kadar pistten inmeyip tanıdık tanımadık her bulduğum grubun içine girip ortada döndüm durdum. Çekilmedik halay bırakmadım. İçimde kalan son kurtlar da böylece döküldüler zaten.
Velhasıl kelam her şey çok güzeldi. Sanki ben nişanlanıyormuşum gibi heyecandan ne tek lokma yiyebildim ne bir saniye yerime oturabildim. Hele yüzükler takılırken elimdeki söz tepsisini bırakacak yer bulsam oturup hüngür hüngür ağlayabilirdim, bukalemun misali ruh halim çok değişkenli.
Hep takı merasimlerinde iğne tutan kızların psikolojisini düşünürdüm sonunda ben de vakıf oldum. Elimde bir tepsi suratım ay dede gibi her gelene gülümseyerek görevimi tamamladım. Çok sıkıcı olduğunu belirtmek isterim ayrıca.

Bu arada beni gören genç yaşlı evli bekar mutlu mutsuz uçan kuş dahil; var mı sende bi dalga? demezse ölecekti sanki.
Her ne kadar halimden memnun olduğumu şeyettirip kuul görünmeye çalışsam da bu insanlar psikolojimi bozdu. Akraba değil adeta akbaba. Bir dahaki düğün nişan ve bilimum organizasyonlara katılmayarak tavrımı koymayı düşünüyorum arkadaş bu kadar da alay konusu olunmaz yani tövbeler olsun!
Bunca aksiyona rağmen hala mutsuzum.
Söyleyeceklerim bu kadar. Teşekkürler.