gün geçmiyor ki biri dünyaevine girmesin.

Pert olmak ne demek an itibariyle iliklerime kadar hissediyorum.
Babannem gibiyim , yani kemiklerimin dili olsa da konuşsa.
Cumadan beri android gibi nefes almadan koşturuyorum ordan oraya.
Pazar günü malumunuz arkadaşımın nişanı vardı, zaten her hafta bir nişan düğün yahut bir organizasyon olmazsa olmuyor. Nişan avrupa yakasının bir ucunda olunca sabahın köründe kalkıp kıyafetti makyajdı kuafördü derken iki dirhem bir çekirdek ancak öğleni buldu hazırlanmam, saat 1'de başlayan nişana güç bela ayağımda otuz santim topuklarla birbuçukta yetiştim.Ona da yetiştim denemez, damadın arkadaşları sağolsun ben onlara yetişmeden onlar bana yetişti de aldılar beni. Benim neyime topuklu ayakkabı allasen??
sahneden hiç inmeden şıkıdım şıkıdım oynadım. Halay başını çekicem diye allahtan yuvarlanmadım. Bana bi haller oldu, hiç huyum olmayan şeyler yapıyorum lan.tövbestagfirullah.
Diğer arkadaşlar kapmış manitaları gelmiş, tabi manitası olan takıyor koluna.Neyse hal böyle olunca oturdukları sandalyeye çivilendiler, oh olsun.
Bi tanesi habire sevgilisini dürtüyo bak elalem aldı yürüdü sende bi cacık yok gibisinden. Tehlikeli ve sakat işler aslında, lafları iğne gibi sapladı hatun.
Aman kendi ilişkime sahip çıkabildim de sanki onlar kaldı, neyse.
Allam ben napayım, düğün nişan gezmekten helak oldum!1! Hem maddi hem manevi hem de ruhen gerileme dönemine girdim giricem yani.
Neyse, o kadar oynaklığın bir bedeli var ve şu anda tabanlarımın üstüne basamıyorum korkarım önümüzdeki yüzyıla kadar bir daha o kadar topuklu giyemeyeceğim.
Neticede bir arkadaşım daha dünyaevinin kapılarına adım attı diyebilirim.

Kafam meşgul olunca her ne kadar yorgun olsam da kendimi daha iyi hissediyorum sanırım, onu farkettim.
Ama bütün bunlara rağmen tünelin ucunda hiç ışık yok.
Kalbim mi sakat beynim mi bilemiyorum, birinde bi hissiyatsızlık var ama henüz netlik kazandıramadım.
Zaten yine herşeyden de sıkılmaya başladım.
Hadi hayırlısı.