kimse kimsenin herşeyi olamaz'mış.

Ne kadar abartıyoruz aslında bazen her şeyi.
Beklentilerimizi bile sınırlandırıyoruz oysa, her duruma göre değiştiğini unutarak hem de...
Şimdi bana sabahın köründe hayattan beklentimi sorsalar biraz daha uyumak diyebilirim, bu kesin yani. Menfaatlerimiz doğrultusunda çekiyoruz çünkü istediğimiz yere. Dolayısıyla her duruma göre rahatlıkla değişen göreceli bir şey bu beklenti...
Dönüp kendime baktım da yakın geçmişte kendimi paraladığım şeylerin eskisi kadar beynimi meşgul etmediğini, aslında hayatımda tahmin ettiğim kadar büyük yer kaplamadığını ve o'ndan başka beklentilerimin de olduğunu görebildim nihayet. Ama tabi hala; zaman hangi ara bu kadar ilerledi, beni nasıl bu kıvama getirdi diye de kurtlanmadan duramıyorum...
Bundan sonra ağlayacaksam beni bir hıyar değil kuru soğan ağlatsın istiyorum. En azından bir amaca hizmet ederim, yemek yaptım derim hiç değilse!

Her ne kadar durum bu olsa da tırnaktan çıkmayan kırmızı ojenin izlerinden bile daha fazla iz bırakıyor hayatında.
Yoksaymaya çalıştıkça daha bi dikkat dağınıklığına sebep oluyor. -dahi anlamındaki de'nin bitişik yazılması gibi- Bu da işte evrenin ben bakmayı bırakınca takındığı bir tavırdan ötesi değil.
Neyse, neticede ben çay içerken bile mutsuz tribine giren bi insanım, çay neden sıcak dondurma neden bu kadar soğuk dişlerim dondu şeklinde tepkileri olan bi insanın kuruntularını çok görmemek lazım.
Bi şeyin fikri kolay geldiğinde eylemi zor gelir bazen, makyaj silmeye üşenmek gibi..
Telefondaki bir mesajını bile silemeye kıyamazken zamanla hayatından silmeye karar veriyor insan.
Öyle işte. Zaman geçiyor hayat bitiyor kuşlar uçuyor gözyaşları kuruyor.
- ve küçük prens sandığın adam çokoprens gibi dağılıyor...
****