her şeyin bir şeyi var.

Ne çekiyorsam şu 'ne gerek var'cı huyumdan çekiyorum. Şuraya gidelim aman ne gerek var, bunu yapalım aman ne gerek var, kahve içelim aman ne gerek var.Sanki bir gerekçe lazımmış gibi kendimi mecburiyetlere bağlı hissetme huyum beni öldürecek artık. İçim ölmüş benim ayol.
Allahtan şu nişan düğün zımbırtıları çıktı çıkalı hayatıma bi renk falan geldi yani. Yoksa kış mevsiminin gelmesiyle beraber ben leylek misali kafamı kuma gömmeyi düşünmedim değil. Tam bir kış çocuğu olsam da sevemedim gitti şu kışı. Oysa yazın ne güzeldi... İnsanın içinden hiç mi bişi yapmak gelmez kışın.. Zaten sporu da bıraktım, koşu bandının üzerinde fırında makarna hayali kuruyodum en son mesela...

Tam bir 'isyeaaaan' modundayım şu sıralar. Zaten aylinle soner'de şom ağzımı açtım diye kavuşamıyor, feriha desen allaha emanet yaşıyor. Hangi birine üzüleceğimi şaşırdım.
Elalem bunalımda nutella kaşıklar, ben aşure kaşıklıyorum.
Ellerim üşür onu da sıcak kahve fincanıyla ısıtırım.
Onu da geçtim; normal insanlar peçete koleksiyonu, pul koleksiyonu yapar ben ise çorap koleksiyonu yapıyorum efendime söyleyeyim ev ayakkabısı koleksiyonu yapıyorum. Çoraplara karşı aşırı hassasiyetim aşikar fakat bu ayıcıklı kedicikli panduflara olan ilgimin sonu nereye varacak bilmiyorum. Henüz kullanmaya kıyamadığım altı çift panduf, iki çekmece çorap var ve buna rağmen ben haftasonu çocuklar gibi şendim çünkü sekiz çift çorap aldım! Mutluluk çok komik bi şey bence.
Tehlikenin farkında mısınız bilmiyorum.
İnsanlar strese girince kendini alışverişe vurur ben kendimi temizliğe vuruyorum. Evimiz hayli yüksek bir katta olmasına rağmen normalde camın kenarından geçmeyen ben cam siliyorum falan yani tam bir ballerina kızı oluyorum.
Sanki temizliği beynime yapıyorum.
Mesela saçlarıma henüz bunalım esnasında hiç dokunmadım, genelde mutluyken makas vurdurmayı tercih ediyorum. En son neye sevindiysem boyu belimde olan saçlarımı omuz hizama getirmeyi başardım. O gün bugündür kendimden korkmuyor değilim.
Özetle mutluluk bana yaramıyor efendim.
Kaplumbağaları hiç sevmiyorum nedense, çok samimiyetsiz geliyor bana.
Pepe bile mutlu, püh bana! :(