bazen melankoli lazım.

Ben artık yaşayamam hissi veriyor önceleri, uyanmak istemiyorsun, gittiğin hiç bir yer aldığın hiç bir nefes tat vermiyor kara delik misali bir boşluk oluşuyor. Çoğu zaman anlamsız bir tedirginliğe yol açan kalp çarpıntısı, kimi zaman insanı kıvrandıran bir mide ağrısı...
Zamanında mutluyken ev sahipliği yaptığın kelebeklerin göç mevsimi oluyor karnında... İçi kan ağlamak deyimi tam manasıyla can buluyor bi nevi...
Bazen iştahsızlık bazen aşırı iştah bazense mide bulantısı eşliğinde devam ediyor uzunca bir süre. Dert olarak görmediğin şeyin dermanını aramak aklına bile gelmiyor.
Aslında dünyaya kafa tutacak kadar güçlü ama tek bir el hamlesiyle yıkılan domino taşları gibi yerle bir...

Mevcut durumu kabullenmek yerine bir güç ısrarla üstüne gidiyor ve mağrur tavrından, inadından asla ödün verdirmiyor bir zaman...
Kendine anlamsız bir yalnızlığı reva görüp içine kapandırıyor yaşanmışlıklar, bir yandan ilgi çekmek isterken diğer yandan kimsenin tesellisine ihtiyaç görmüyorsun, güçlüsün ya!
Zaman geçiyor yara tam kabuk bağlayacakken yaramaz bir çocuk misali kabuğu koparıp duruyor, öyle ya ona göre doğru olanı yapıyor işte.
Bazen yastığının dili olsa da konuşsa diyorsun, zira bütün uykusuzluğu sıkıntıyı gözyaşını o'ndan başkası çekmiyor.
Zaman dediğin şey destek olacağına köstek oluyor, ve sonra; ummadığın bir anda farkındalık sarıyor. Yavaş yavaş olanı biteni hazmettiriyor...
Belki hiç bir şey eskisi gibi olmuyor ama geçiyor.
----
Gerçek şu ki; toz kondurmadığın  o adam aslında seni en çok üzen ve en fazla hayalkırıklığı yaşatan insan oluyor.
Yaşadığım can sıkıcı bir ayrılığın ardından yazmaya başlamıştım ilk, insanlara dert anlatmaktan kaçtığım günlerdi..Çok üzüldüm çok ağladım aylarca çabaladım kaybetmemek için çırpındım; velhasıl çok sevdim...
Önceleri her ne kadar beni kendine layık görmediğini düşünüp dert etsem de artık durum çok farklı.
Aslında farkında olmadan buraya yazmamı sağlayarak bana nasıl bir iyilik yapmış belli değil, belki o yok ama onlarca insan var yanımda; derdime ortak...
Artık umursamıyorum diyemem, yarım kalan ve aşamadığım şeyler hala var ama bu demek değil ki aynı yerdeyim...
Umursamamayı umursayarak, canım yanarak
Beklememeyi de bekleyerek, ümit ederek öğrendim ben...
*
Bu post ziyadesiyle acıklı ve melankoli içermekte olup benim de kendime yakıştıramadığımı ama uzunca zamanın ardından bir yüzleşme ihtiyacı hissettiğimi belirtmek isterim, her ne kadar yeteri kadar ifade edemeyecek olsam bile.
Sonlara doğru ruhumu teslim ediyodum laf aramızda, artık eskisi gibi uzgun olamıyorum. İyi gibiyim... Aman dağlara taşlara.
Şaka bi yana; Emeği geçen yüreğime ve hislerime, hayatımın baharında olmadık üzüntülere sebebiyet veren o'na ve şahit olan sizlere teşekkürü bir borç bilirim :)
sevgiler!