aklımdan çıkmıyor; aklım çıkıyor, o çıkmıyor.

bütün günü evde yemek yaparak geçirmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum.
ne yapsam ne etsem diye düşünürken içimdeki aşcı hortlayıverdi -ki yemek yaptığım vakitler deşarj olduğum da bi gerçek!
Söylemesi ayıptır size can çektirici bana can çekiştirici ve bol gözyaşı dolu karnıyarık yaptım!
Niye bol gözyaşılı çünkü karnıyarık bizim milli yemeğimizdi, aramızdaki en sorunsuz sebze yemeği yani... Bi de bamya gerçeği var ki; evlere şenlik.
Karnıyarıkları fotografladım fakat koymayı gönlüm elvermedi, hatta bi an ona göndermeyi düşünmedim değil...
Neyse,  patlıcanları tek tek karnıyarık haline getirip onu düşündüm güldüm üzüldüm falan.Ne zaman anneciği karnıyarık yapsa mutlaka biliyo musuun ne yediiim diye bi güzel havasını atardı.Onu hatırladım, güzel oldu aslında.
Bazen hep yaptıgı pislikleri göze battıgı için güzel günleri unutuyor insan.
İşte hayat bazen çok siktiriboktan.
O desen nankör bi adam.
Hayvanın dik alâsı.
Neyse;
Karnıyarıkları yapmış olmamın üzerine söylemesi ayıptır bir pilavdıır ne bileyim bir tatlıdır derken bi süreliğine sıkıntılarımı unutmak pek iyi geldi.
Sonra oturdum onsuz yedim.
bi de twitterda gelecekteki sevgiliye not zımbırtısı trending olmuş
biz geçmiştekini hallettik de gelecekti kaldı anasını satayım.
bişi diyeyim mi;
ama Hiç özlemedim.
Hiç.