öylesine..

Bi şeyi kırk kere söylersen olurmuş ya, değil kırk beşyüzkırk kere adını andığımdan olsa gerek Allah mübarek günde sesimi duydu!
Sanki hiç tanımadığım bi adamla ilk kez telefon konuşması yapıyormuşum gibi heyecanlanmadım desem yalan olur.Böyle durumlarda aslında işin en garip yanı konuşacak çok şey varken hiç bi şey konuşamamak,bi şey söylemek isteyip söyleyememek oluyormuş ...
Sanırsın boynuma atlamış da ballandıra ballandıra anlatıyorum ben de, heh.
Neticede onca kırgınlığa kızgınlığa rağmen yine iyi ki diyor lan insan.
Sanki buz kütlesiydim de birden çözüldüm.Kadın milletiyiz işte...
Belki de fazla abartıyorum, belki tamamen can sıkıntısından aradı.Neyse ne, en nihayetinde buruk da olsa yüzümde şapşal bi tebessüm oldu ...
Korkarım yıllar geçse de kalbimdeki bu bok acı geçmeyecek.
Kendimi o'ndan başkasına yakıştıramayacağım, çünkü aptalım.
Sözde kuul davranayım dedim, yine içimdeki heyecanı bastıramadım.
Allah beni kahretmesin bunu da beceremedim.
Özetle 16.07.2010'dan beri bu Hikayenin malı benim...