Yavaşlıyor ama; durmuyor dünya...

son postu neden yazdım, sonra ne düşünüp sildim hiç bilmiyorum.
bazen salak olduğumu düşünüyorum zaten.
Bakmayın siz bana, bir gülerim bir ağlarım.Bir kızarım bir uysallaşırım.Bir parlarım bir sönerim.
Aslında kalbimin katılığı insanlara olan güvensizliğimden kaynaklanıyor.Yani bi nevi önlem.Ama insanlar benim silme odun olduğumu düşünmüyor değil.Düşünen düşünene anasını satayım, beyni olan düşünüyor neticede beyin bedava.
Pek de iyi değilim; bu noktada hemfikir olalım öncelikle.Yüreğimde bir öküz kamp kurmuş, atsan atılmaz satsan satılmaz.Tünedi resmen böğrüme.Bazen de boğazımdan aşağı dahi inmiyor.Nefes aldıkça bi kramplar bi tripler.Sanırsın ergen sıtayla.
Bazen kurduğum cümlelerin ziyan olması,kimseye seslenemiyor olmak ziyadesiyle üzüyor.Bazen de üzülecek hiç bi şey bulamıyorum.Ama acıya bağışıklık diye bi şey var.
Aslında belki de canım bi çırpıda yansaydı,sindire sindire geçmeye çalışmasaydı bu kadar koymayabilirdi.Benim şu yaptığım seVilmiş göZün davasından ötesi değil.
Neyse....
Neticede bir acıyor, bir geçiyor. Bir acıyor bir geçiyor. Bu durum kısa aralıklarla gerçekleşince ruh halim piç oluyor. Sonra yine acıyor. Yine geçiyor. Sonra yine….


*Yine de uğraşıyorum rastgele; bu eskimiş kelimelerle...