özetle ben ;

Mevcut salaklığımın varabileceği en uç noktayı merak etmiyor değilim zira kafamı meşgul etmek adına yaptığım her hareket bana ne olarak girmeye çalışıyor bilinmez.Aslında oluyor gibi oluyor sonra yine boka sarıyor.Sonrası, başlangıç noktası...

Hayır aslında böyle hissetmem için hiç sebep de yokken üstelik.Ama son zamanlarda bi solumdan kalkma durumu söz konusu onu hissediyorum.Halihazırda sürekli bi çemkirme modunda salınıyorum.Hakkımda fikir sahibi olmayan insanların bile dikkatini çekmiş olacak ki bu agresifliğin kaynağını irdeleyip duruyorlar.Diyemiyosun ki ben sevgilimden ayrılalı 5 ay oldu hala içimde kımıl kımıl acısı diye... Ben olsam götümle gülerim yani.İşte böyle ona buna götümle güldüğümden göte gelmiş vaziyetteyim...

O değil de şu ağzına sıçtığım sol gözümün istisnasız 2-3 haftadır seğirmesine ne demeli? Yani iyiden iyiye korkmaya başladım diyebilirim zira benim gibi hastalık hastası bi insanın bu kadar içsesini dinlememesi bile bi mucize.Artık hayatı nasıl koyverdiysem, bilemiyorum...

Velhasılkelam şuursuz bi ruh hali içersindeyim şu sıralar, havalardandır diyorum ben.Yersen.

Keşke elime bi mucize geçse o kafasını duvardan duvara çarpıp hayvansın diyebilsem nasıl rahatlardım bilemiyorum... Zaten o da kollarını açmış beni bekliyordu!

Geçen hafta arkadaşlarla heybeli adaya kahvaltıya gittik sözde, bi iyi geldi bi iyi geldi sormayın zira en son onunla gitmiştik! Kahvaltıyı etmemizle dönmemiz bir oldu nihayetinde.Ben hayatımda onunla ilk buluşmamız dışında geçirdiğimiz başka güzel bi gün hatırlamıyordum ki bu ada gezimiz iki olmuştu...

Hala her hatırladığımda kıkır kıkır gülüyorum mesela.Hele o bisikletlerin tepesinde kan ter içinde pedal çevirmek için girdiğimiz şekiller,yemek yiyişi ve benim onu çaktırmadan izlemem, vapurdaki tedarikçi amca, iki liraya aldığımız 785564 kalem...

Üşüdüğümde sarıldığı sıcacık kolu, o bahaneyle de içime sağlam çektiğim kokusu...

Özetle malım.