Yani, olmuyor istesem de...

Yorganın altında fısır fısır konuşmaya çalıştığımız gecelerimiz vardı bizim,
kıkır kıkır güldüğümüz, uykudan geberene kadar kapatamadığımız telefonlarımız...
ağzımdan bir seni seviyorum duymak için yarım saat laf söyleyen bi sevgilim vardı benim,
içimi ısıtan, kalbini sevdiğim,...
sesimi duymak için binbir takla atan bi adam vardı... Vardı işte.O kadar.
Ben yine her gece iyi gecelersiz, her sabah günaydınsız uyanmıyorum sevdiceğim.
yazıp yazıp göndermediğim sayısız mesajım var, ama okuyacak kimsem yok...
Şu son günlerde çok özlüyorum, sadece özlüyorum işte.Benimkisi beyhude bi çırpınıştan ötesi değil.
Bunu ona hissettirmemek için elimden gelenin fazlasını yapıyorum zira huzuru kaçsın istemiyorum.Yine mi sen diye başlamasın, yine kırmasın, yine kırılmasın diye...
Bu adam buna değiyor mu diye binlerce kez sorgulasam da, kontrolsüz ve şuursuz davranmaktan öteye geçemiyorum...
Velhasıl kelam zararım kendime.
Kendimden başka kimsenin duygularımdan ve yüreğimdeki özlemden haberi yok.
Umurlarında olacağını da sanmıyorum zaten,
Bataklığın orta yerine düşmüş gibiyim, çırpındıkça içeri batıyorum.
Kendi ağzıma kendim sıçmaya devam ediyorum :( :(
....

Ha,
bi de istiyorum ki biri beni Şirinler'e götürsün.Geberene kadar gülelim, zira buna herkesten çok ihtiyacım var :(

Yani olmuyor,
olmuyor istesem de...
O gelmiyor,
beklesem de ...