ben hala böyleyim mesela.

Kendimin bu kadar laftan anlamaz hatta kendime verdiğim sözü tutamaz olduğumu görmek bütün sinirlerimi bozuyor. Halbuki ne uslu bi çocuktum küçükken... Hanım hanımcık, laf dinleyen, tertipli düzenli, sakin bi bebeydim bi vakitler. Sonradan nasıl oldu da böyle canavar oldum bilemiyorum.
Gerçi ömrümden geçen seneler görünüş itibariyle iyice abla profiline soksa da hala içimde küçücük bi çocuk var.
Mesela arkadaşlarıma boş beleş oturmuş fütursuzca kahve falı bakarken hala 'sana kabaran bi şey var' esprisini yapıp saatlerce gülebiliyorum.
Ya da yanımda her kim varsa ve dışarda geziyorsak mutlaka etraftan geçenleri eleştirip bi  kulp takıp kendimi eğlendirebiliyorum.
Hala ayçekirdeklerini kabuklarından ayırıp biriktirebiliyorum.
Hala ağzımın içinde su biriktirip acayip sesler çıkartabiliyorum.
Hala en ufak azar işittiğimde saatlerce ağlayıp uyuyakalabiliyorum.
Hala kinder süprizin içinden çıkan oyuncağa sabırsızlanabiliyorum
Hala bi şeye sevinince saatlerce şapşal şapşal dolaşıyorum.
Yani neticede ne kadar büyürsem büyüyeyim kalbim dışında her şey eskisi gibi aslında...
Sadece çok özlüyorum.
Rüyalarımda hep onu görüyorum.
O kadar...
Ha unutmadan;
bi de şarkım var...