özetle.

Bizim de bir hikayemiz vardı, hikaye denebilirse tabii...
Sanırım hikayeden ziyade -hik- olarak kaldı :)
Ya da hikayemizin soundtrack'i çoban yıldızı olmasından mütevellit düz yolda ilerleyeceğimize kendi eksenimiz etrafında itinayla ters döndük birbirimize yetişemedik...
Hayatta yapmam diye ayak direttiğim şeyler vardır benim, asla asla diyip de zamanı gelince bi güzel lafımı yediğim...
Hatta vaktinde dalga geçmişliğim başıma gelince de tabir-i caizse mala bağlamışlığım...
Bizim yolumuz bundan bir buçuk yıl önce malumunuz bulunduğumuz çağın şartlarına uygun olarak kesişti...  Hep eleştirdim ama aynı boku kendim yedim...
Başlarda ne kendisinden ne esprilerinden hiç hazzetmedim dolayısıyla aklıma acaba mı' yı bırak ihtimali bile getirmedi,öylesine geyikti sözde.. Bendeniz bugünlerimden habersiz bir asarım bir keserim modunda yürüyen barut misali, delifişek gibi dolandım durdum aylarca...
Sevgili odunum kendi çapında gayet kültürlü,düzgün, iyi bi meslek sahibi, okumuş, kendince az buçuk da görmüş ama pek geçirmemiş bi insandı onu da pekiştirdi ve ziyadesiyle benim hayatıma geçirdi...
O değil de; bi mail ya da telefon numarası istemek için kıvrım kıvrım kıvrandığı günleri unuttu tabi. Binbir bahane içinde.. O da bi sorun mesela, elde edince neden cazibesini yitip gidiyor, nasıl bi ego problemidir bu?!
Bu süreçte kendisinin bana olan meylini görmemek için kör olmak lazım gelirdi yani. Ben içimden 'yok yea istemem ben kim böyle görmeden birini sevmek kim' diye mırıldanırken zamanla zaafını iyice açık etti. Arada meyillendiğim olsa da ayağımı frende tutmayı bildiğimi sandım, görüldüğü üzere sadece sanmışım.
Gel zaman git zaman görüşme vakti geldi çattı, aylar sonra görüştük! ben kendime masallar anlatırken meğer sabahın 10'undan akşamın 10'una kadar gezmişiz de ben o ara geçici körlük yaşamışım. Aslında hiç bi şey hissetmeyip ama bütün gün onun yanında olmak istemek falan garip şeyler tabi.
Sonraki günler buluşmaya nerdeyse heidi misali seke seke gidiyordum o ayrı... Yani güzel bi ilişkimiz vardı ama karakterlerimiz huylarımız kişisel görüşlerimiz fikirlerimiz olabildiğince birbirine aykırıydı , bunca zıtlığın içinde hep bi oluru bulduk,tutturduk; ya da tutturduğumuzu sandık...
Huysuzdum, aksiydim, belki fazla kıskanıyordum falan ama hep sevdiğimdendi, insan sevmediğinin niye üstüne düşsün hayret bi şey. Ve hiç kaybetme korkusu da taşımadım ne yalan söyleyeyim.Ben onun minikkuşu o benim koca kafalı küçük prensim, sevgi pıtırcığı ilişkimiz vardı.Çocuk gibiydik,saatlerce konuşur mutlaka gülecek bi şeyler bulurduk, hep inatlaşma yüzünden kavga ederdik beş dakika sonra gönlünü alırdım ikimiz de kin tutmazdık hemen barışırdık...
Neyse işin ciddi boyutu, kendisinin mesleği sebebiyle öyle zırt diye aynı şehirde yaşayamayacağımızdan bi sınava girmesi gerektiği vakit nüksetti... Ben hala hayal aleminden beri gelemesem de işin kol gibi bi gerçekliği vardı. Sözde her akşam olmak üzere aylarca ders çalıştı, ya da ben öyle bildim diyelim...
Sınav yaklaştıkça üstündeki baskıydı, stresti arttı. Neticede tek çıkar yol vardı...
İlişkimiz yıllarca falan sürmedi ama bu süreçte psikopat kurallarım dışında sınav yüzünden hiç baskı yapmadım, dünyanın sonu değil ya! hem o da android değildi ki bu olmasa sonra olurdu...
Neyse, hakkını yiyemem gelmesi gitmesi değer vermesi ilgi göstermesi sevgisini hissettirmesi -ya da benim öyle sanmış olmam- güzeldi hepsi.
Milyonlarca hayalin arasında bi akşam aldığım mesaj tepetaklak etti, ben yine laylaylom şinanay modundayken olmayacağına, sınavı kazanamayacağına, gelemeyeceğine ve yürümeyeceğine dair bi mesaj attı.Evet, kıçı kırık bi mesaj... Mesajın her kelimesi beynimde elbette. Ondan sonrası tamamen kördüğüm, onu tekrar kazanmak için bi ip üzerinde yürümediğim kaldı. Ayrılığı bi türlü kaldıramadığımdan salaklığıma tur bindirip onsuz yapamayacağımı alenen söyleyip onu tahterevallinin başına kendimi de kıçına koydum. Sonra bi süre böyle devam etti, istedim geldi aradım dinledi ama hep burun kıvırdı hep olmayacağını ima etti, sonra ipleri eline almasından olsa gerek hakaretler işittiğim sözleri ne kadar görmezden gelsem de bi gün duyduğum bi laf o gün yeter artık diyip tamamen bıçak gibi kesip atmama sebep oldu...
Belki hırs, belki özlem, belki gerçekleşmeyen hayallerden belki de hepsi çok sevmekten; bilmiyorum...
Çünkü hiç kimseye bu fırsatı vermedim, çünkü kalbimi böyle açmadım, çünkü hiç ağlayıp zırlamadım, çünkü bu kadar duygusala bağlamadım, çünkü gururumu şimdiye dek kırmadım eğer bunun adı buysa...
Ve hiç kimse bunun yaptığını bana yapmadı, böyle saçma sapan, ufacık çocuğun dahi inanmayacağı bi bahaneyle çekip gitmedi...
Dedim ya öyle aman aman bi hikayem yok benim, sadece yüreğimde sevgim, kimseye ifade edemediğim duygularım ve zaman zaman nükseden özlemim var. Hepsi bu kadar.
Hiç kimse bilmez hissettiklerimi, burda yazdıklarımı, aklımdan geçenleri hiç bişey bilmezler. Etrafa saçtığım ufacık bi tebessümle her şey yolunda zannederler.
O bile...
Yazarken iyiydi de sona gelirken insan yaşadığı acıları anımsayınca delirir gibi oluyor, bi daha o günlere dönme hayali bile ürkütüyor.
Açıkçası bu postu yazarken kaç saat geçirdim bilmiyorum, ama hem ağlayıp hem gülmek arada bir öfkelenip silmek falan yaklaşık bi üç dört saatime mâl oldu...
Her ne kadar onsuz yaşayamayız desek de bal gibi de yaşanıyor, ha eksik ha fazla ama yaşıyorsun ömrün sen farkında olmasan da akıyor. Hem ne akan zamanın ne de yaşadığın ömrün umrunda dahi değilsin, insanların bencilliği neyse de hayat bencilliğiyle sana zaten dersini veriyor, zaman akıp gidiyor ve sana hiç acımıyor.
Kendimi suçlamaktan , yaşadığım acıyı her daim taze tutma çabasından, onsuz yol alamamaktan aylardır hiç bir yol katedemedim, o ise belki de çoktan zirve tırmanışında...Kimbilir...

Sevgili ben;
Kendi yolunda yalnızlığında verdiğin kararlarda mantıklı olmaktan başka temennim yok.Artık senin için endişelenmek yerine gurur duymak istiyorum. Kendine gelmeni ve bundan sonra kendini üzmemeni diliyorum.Derin bi nefes alıp etrafına da göz atmanı, hiç olmazsa senin için çırpınan insanlara şöyle bi bakmanı rica ediyorum...
Ha unutmadan; yalnızlığının tadını çıkar, zira senden başka kimse seni toparlayamayacak...
Ve dilerim; gün gelir devran döner, herkes hakettiği hayatı bulur...
-mutsuz son-

*Yazmış olduğum post sağlıklı insanı kör eder resmen,şuursuzca yazdıkça yazmışım.
Ayrıca bu hikaye; kişi, kurum ve kuruluşlarla hiç bir bağlantı kurmayıp tamamen hayal ürünü olmaktan öteye gidememiştir.