....

Hissettiklerimi yazıya dökmeyi beceremiyorum, sakinleşemiyorum da.
Koskoca evin içinde tek başıma bi o yana bi bu yana gidip geliyorum, resmen her şey üstüme geliyor...
Naklen yayın yapacak olursam şu an bi yandan hıçkırıp ağlarken boğuluyorum sanki..
Böyle heyecandan titrer ya insan öyle bi hissiyat içindeyim.
Bi de sinirsel olduğunu düşündüğüm üşüme şeysi var.
Sanırım keçileri kaçırmak üzereyim.
Böyle durumlarda en büyük korkum ya gece bana bi şey olursa hastaneye kim götürecek oluyor,felaket tellalı gibiyim.
Gram uykum da yok zaten.
Şu durumda kimsenin beni anlamayacağını biliyorum, anlaşılmayı da beklemiyorum açıkçası...
Yine saçmalayacağımı da biliyorum ama yine yazıyorum...
Her şeyin farkında olup hiç bi şey yapamamak bana göre şu yaşadığım sıkıntıdan daha da boktan bi durum...
Bunun yanısıra yazıp yazıp postları bir bir siliyor oluşumun da tamamen kendime bu durumu yakıştıramadığımdan olduğu bi gerçek.
Sırf kafamı dağıtmak için bu saatte aklıma gelen herkese mesaj atıyor oluşum da çaresizlik mi güçlülük mü orası da muamma.
Bazen kendime inanamıyorum, her ne kadar çaresiz bi tavır sergilesem de şu vaziyette bile aramıyor oluşum bana göre en büyük direncim.
Canımı acıtan şeylere son vermem lazım, evet. Acının üstüne gitmek anlamsız...
twitterimi kapatarak başlıyorum, zaten aklımdaydı ama yazdıklarıma kıyamıyordum artık onlar da umrumda değil.
Belki bi süre buraya da yazmasam iyi olacak.
Zira yazdıkça rahatladığımı düşünürken sanırım kendime daha çok zarar veriyorum.
Her an parçalanacak gibiyim...
Çünkü canımı acıtmak için ekstra bi çaba sarfediyor.
Korkarım ordan da bakınca zavallı gibi duruyorum.
Ama değilim! Sadece anlatıyorum.Belki bundan size ne değil mi?
Ama bunu da atlatabilirim.
Benden nefret ettiğini bilmek ne kadar işime yarayacaksa o kadar bu fikri benimseyeceğim.
Bendeki bu salaklık bâki kalmaz umarım.
Zira ben böyle değildim sonradan oldum.
Hiç böyle bi şey yapacağını düşünmedim zira hiç değilse bi haber verir diyordum.
Varsın aramasın,  görmek de istemesin.
Ama rica ederim rüyama da uğramasın.
Aptala malûm olur derler ya geçen hafta bu gelme gitme olaylarından habersiz rüyamda; görüşeceksek ortada buluşmalıyız gibi saçmalıklar üretiyordu meğer malum olmuş -da boşa tabi.
Bi de şey var şimdi ben yalnızım ya,
hırsız mırsız diye kapılara kırk kilit vurdum. Ama hala senaryo yazabilecek kapasitedeyim.
Ayrı ev benim neyime?!
Neyse,
bu kez ziyadesiyle üzgünüm.
bi süre kendime gelmeyi deneyeceğim.
Sevgiler.