mi nik kuş

Dün pek şıkır şıkır ve hatta şu fotograftaki yaratıgın tüyleri gibi bi bluz giymem sebebiyle, nasıl aklına geldiyse ofiste bi arkadaş bana minik kuş dedi.Sonra benim devreler yandı tabi.Zira bana ondan başkası hiç minikkuşum demezdi, dememişti de.
Fotograf elbette temsili, zira bu kadar çirkin değilim. En azından basenlerim ya da belim balkon gibi değil minnak bi çocuğum.
Neyse ne diyorduk, bazen olur ya hiç bi şey yapmak istemezsin, mal gibi saatlerce oturmak istersin çünkü ancak seni kendine getireceğini bilirsin falan...Aynen öyleyim.
Son 2 gündür hiç yemek adı altında bi şey yemedim diyebilirim.
Acıktıkça kahve, çikolata, nutella, sarelle, gofret, dondurma, bisküvi ve türevlerini tüketiyorum. İşin garibi tiksinmiyorum da.
Anlayın nasıl mutluluğa açım.
Derler ya çikolata mutluluk hormonu salgılıyor diye, bok salgılıyor. Yemediğim faydasız şey kalmadı hala mutsuzum, bi de minikkuş tuz biber oldu iyi mi?!
Bu arada şunu farkettim ki Erol Taş benim yanımda bok yemiş, zira insanlara -karşı cins oluyor- artık sağduyulu ya da iyimser olamıyorum. Aman üzülür mü düşüncesi de gelmiyor aklıma. Bildiğin kırıyorum, sonra ulan seni kıran kırdı sen de kır gitsin diyorum ama iyi bok yiyorum.
Diyeceğim o ki;
İçindeki acıyı acıtarak çıkarmak zor...