hangi meydan hangi sokak kavuşturur bizi...

Ben bugün bisküvilerden piramit pasta yaptım.
o bisküvileri kırarken onun kafasını kırmayı da düşündüm.zira yine yeni yeniden üzüyor da üzüyor.
Tabir-i caizse o kıçı başı oynamadan duramıyor, illa aptalım ben diyor.
Neyse.

İnsanlara güvenmekten bahsedeceğim.
Çok zor.
Hele bulunduğun enkazdan çıkmak için birine tutunmaya çalışarak aydınlığa kavuşacağını sanmak zavallılık...
Üstüne güvenli sandığın o dayanağın da senin üstüne yıkılacak kadar dirençsiz olması da var.
Yalnızlık diyorum,
sevdiceğin yanında olmadıkça, için birine ısınmadıkça, en akıllıcası aslında...

Bi de şey var,
kimsenin ah'ı kimsede kalmıyor.
Eğer biri yüreğini yaktıysa, için için üzüldüysen yıllar geçse de acısı bi şekilde çıkıyor.
Belki yüreğin soğuduktan sonra çıkıyor ama çıkıyor.
Ben bugün bunu gördüm...

Ne zaman bi şeyden vazgeçerseniz vazgeçtiğiniz o şey size geri gelir demiş bi üstad.
Şimdi ben vazgeçmiş gibi yapsam lord of the kütük geri gelir mi?
Ahanda vazgeçtim.
Şakaşakayoköylebişey.
Bir gece telefon ısrarla çalsa baksam da yüreğim yerinden çıksa.
Ya da bi sabah uyansam telefonu elime alsam 1yeni mesaj yazsa, hayat bayram olsa falan.
Yadayada karşıma çıksa küt diye.
Yok deve!

Şarkıyı dinleyince aklıma kabataş iskelesi geldi.
O gün de çok incinmiştim mesela, ama hiç hissettirmedim.
Mesela bahçeşehir'de, ya da başakşehir her ne boksa...
O gün mutluluk ibresinin tavan yapıp bi anda yerle bir olması falan.
Ne bileyim, hatıralar işte. Neresinden bakarsan bak içini cız ettiriyor, ağlatıyor bildiğin.

Daha fazla saçmalamadan
Varayım gideyim de bünyemi esir alan kafein krizlerinin ödülü olan uykusuzluğumla başedeyim.