sanki her şey gittikçe zorlaşıyor.

Bazen insanlar, seni neden bu kadar çok sevdiğime anlam veremiyorlar. ” Nesi var bunun, bu kadar sevilecek?” diye açık açık soruyorlar. İnsan, bildiği sorunun cevabını düşünür mü? Düşünüyorum işte, nasıl anlatsam da anlasalar diye. Sonra soruya, soruyla cevap vermeyi tercih ediyorum ve bu sefer ben soruyorum;

- Siz daha önce, hiçbirini, kirpiklerine kadar sevdiğinizi hissettiniz mi?

şüphesiz ki;
özlem bünyede nüksettiği vakitler
kimseyi gözü görmüyor insanin.
Seni kim toparlamaya çalisirsa çalişsin
pek de umrunda olmuyor açikçasi...

Bilhassa bugün hiç iyi değilim...
Sanki mutsuz, keyifsiz, halsiz, kimsesizim.
özlemek çok acı.
Ne yazarsam yazayim, ne düşünürsem düşüneyim, ne yaparsam yapayim
özlemime çare olmayacak, biliyorum...
Belki beş saat gezdim ama ne yürüdüğüm yolun tadi vardi ne kendimin...
Onunla yürüdüğüm yollardan tepkisiz geçiyor olmam onu düşünmediğim anlamina gelmiyor elbette.
Ama kimse anlasin da bi daha acilarimi depreştireyim istemiyorum.
Zira ondan başkasi derman olmayacak kalbimdeki siziya...
Bir zaman sürekli hayvani sıfatlari üzerine yüklemiş olsam da
o hala gözümde çiçekli böcekli anilarin kahramani olmaktan öteye gidemiyor...
Hala koca kafalı bi küçük prens yüreğimin derinlerinde...
Yüzü gözümün önünden silinse de o sıçtığımın kokusuna çare bulamiyorum.
Hani büyüklerimiz der ya;
dünya gözüyle bi görmek nasip olsun diye...
Keşke...
Belki bir umut, belki bir gün, belki bir yerlerde...