sıkıldım kendimden; aptal mıyım neyim ben...

Henüz eve gelmiş olmanın yorgunluğuyla bir ayrıntıyı bildirmeden uyumayı gönlüm elvermedi.
Ben hayatı sevmeye çalışsam hayat bana düşman!
Bakın size ne diicem;
Bugün yakın bi arkadaşımın doğumgününü kutlamaya gittiğimiz yerde oturduğum köşenin duvar olması sebebiyle ve duvarın üzerindeki fotograf çerçevesindeki manzaranın o'nun yaşadığı yer ve fotoğrafın altındaki ismin onun adı olması tabir-i caizse hayatın bana yavşaklığı değil de ne?!
Tamam tesadüf de bu kadarı şaka gibi, pes yani! Tabi o an herkeste aynı tepki ve oha sesleri...
Yani benim keyif o kalabalığın içinde bile kaçmayı başardı ya aferim bana...
Bununla beraber öğlen birbirimize güzel bi laf soktuk deşarj olduk sonra arayayım ağzıma gelen ne varsa söyleyip fırsat vermeden kapatayım dedim de sonra o sesi duymayı kendime şeyedemedim.
Allah izin vermiyor mu nedir, bi türlü arayıp da konuşamıyorum resmen ne zaman telefonu elime alsam bir sebep çıkıyor unutturuyor falan.
Has sığır falan yazmıştım ya alttaki postta; onu twittera da yazınca o da üstüne alınmış ağzını açıp yumacakmış gözünü de kulak asmıyormuş da bilmem ne! 
Kulak asmıyorsun da mı üstüne alınıyorsun diyemedik tabi, yemedi.
Koyuyor yine de insana, yaptığı muameleye bak. Hem terkedileyim hem her hüsranı ben çekeyim.
Üstüne de kendi nazımı çektirecek bir Allahın kulu bulamayayım, oh mis gibi!
Biri de gelip demiyor nazın başım üstüne gel gönlüme falan diye!1!
yok yok ben bu kafiye işinin bokunu çıkardım, zira her cümleyi eşitlemeye çalışmaktan ve işlerimin yoğunluğundan kum kadar beynim de eridi gitti.
Kafam o kadar dolu ki yakında ikinci ergenliğe girip emo olabilirim.
Aslında sevgili deepin aklıma düşürmüş olduğu yazmam gereken bir hikayem var ama hesapta olmayan eğlencenin verdiği yorgunluk ve dün geceden bana miras bıraktığı uykusuzluk sebebiyle başını ucunu getirip de şu an onu beceremedim.Ama heves ettim hırs yaptım yirmidört saat dolmadan yazacağım ve rahatlayacağım.
Eylülden de bi şey anlamadan nerdeyse sonuna geldik.
Bu gidişle yıl olur ikibinoniki ben ise hala bahtsız bedevi.
Varayım gideyim de dolabın içine neyin saklanıp kendimi unutturayım...